infaz.!.

ve bir bakmışsın ki ,
yerle bir olmuş dünya.
dizlerinin üzerine çökmüş ,
düşünüyorsun.
o kadını neden öldürdüm?
peki neden canım yanıyor hala?
canlı tutmak için elinden geleni yapmadın mı ?
anlaşılmamış olsa gerek.
zaman geçtikçe tüm yük omuzlarına biner ya insanın.
belki demeye başlarsın.
belki suç bendedir.
fakat hala aklına gelmiyor ,
neden öldürdüğün.
bir başkasının hayaline sahip olmayı istemek gibi değil mi?
hissediyorsun ama bilmiyorsun.
herkes kadar bencilsin.
yinede neden?
belki demeye başlarsın.
belki suç bendedir.
bütün mesele ,
kılıcı kayadan çekebilmekte.
ve görüyorsun ,
ucu bucağı olmayan topraklarda,
hiç bir kalp atmıyor senin için.
kraldan çok ,
bir çakıl taşısın sadece.
bir nehirde boğulacak kadar yalnız,
fark edilmeyecek kadar küçük.
yinede aklında hep aynı soru,
neden?

tabi ki,
kendine itiraf edemediğinden.
filmlerden kralları örnek alıp,
bir çakıl taşı olarak yaşamaya devam ettiğinden.
hep aynı oyunun içinde,
hep çıkış kapısının dibinde.
sırtını duvara yaslayarak yaşadığın için,
ve aslında bir duvar olmadığını bile bile.
hiçliğin ortasında bir kapının ardında,
hayallerinin seni beklediğine inandığın için.
hep,
ama hep kendini kandırdığın için.

peki kabullenmek,
bir düşünceyi asmak değilde nedir?