baarma!

Feriha'ya rakip oldum!

2012-01-20T23:13:00.000+02:00

avuntu.!.

2012-01-18T05:16:00.000+02:00

bugün de bitti dedim yüksek bir sesle. yarın cumartesi. ofiste kimse kalmamıştı. duyan olmadı. bakıldığında intihar süsü verilmiş izlenimi veren kravatımı biraz gevşettim. çalışma masamın yanına koyduğum çantama uzanıp , bilgisayarımı ve işle ilgili bir kaç dosyayı çantaya koydum. oturduğum sandalyenin arkasına astığım ceketimi giyip ofisten ayrıldım. binadan çıktığımda havanın ne kadar soğuk olduğunu fark edip , paltomu almamakla ne kadar büyük bir hata yaptığımı düşündüm. neyse ki evim yürüme mesafesinde ve kısa bir süre sonra evde olacağım diyerek biraz olsun kendimi avuttum. fakat bu ekstra mesailer beni fazlası ile yoruyordu. yinede çalışarak bu tek düze hayatımı biraz olsun sıkıntısız hale dönüştürüyordum. evet , avuntularım klasikleşmiş olanlardan seçiliyor. her ne kadar polyanna denen orospuyu öldürmek istesem de bazen onun gibi davranmaktan başka şansım kalmıyor. ölüme bile alışabiliyor insan. saat neredeyse 11.00'e geliyordu. ofisin olduğu sokaktan ana caddeye doğru çıktım. yolun karşısındaki içki bayiine uğrayıp kendime 35'lik bir votka alayım diye düşündüm. öyle yola atlanacak durgunlukta bir trafik olmadığı için trafik ışıklarına doğru yöneldim.

trafik ışıklarına geldiğimde , "bu o konuşanlardan değilmiş" diye düşündüm ve konuşkan olanların taklidini yapmaya başladım. lütfen bekleyiniz , lütfen bekleyiniz , şimdi karşıya geçebilirsiniz , şimdi karşıya geçebilirsiniz. düğmeye basmadığım aklıma gelince, ana teması kendimi güldürmek olan küçük gösterimden vazgeçip düğmeye bastım. arabalar durmaya başladı. ileri doğru bir adım atacaktım ki dur dedi bir ses. biri bakar mısınız diye seslenseydi bu kadar etkili olmaz , yürümeye devam ederdim. fakat bu kesin dur emrine yine aynı kesinlikte tepki verip durdum. arkamı döndüğümde kimse yoktu. tekrar karşıya geçmek için döndüm ve yine o ses. dur. oku emrini kıskandıracak şekilde duruyordum. fakat ciddi ciddi duruyordum ve bu işi bu kadar ciddiye almış olmam da beni düşündürmeye başladı. tekrar döndüm ve önünde durduğum binanın bahçesindeki çalılıkların oynadığını fark ettim. araçlar tekrar hareket etmeye başladı. çalılıklara doğru ilerledim. o ses yine dur dedi. kim var orada diye seslendim. beni buradan götürür müsün diye cevap verdi. sanki bir kadın sesi gibiydi. biraz daha yaklaştım. karanlığın içinde parlayan o mavi gözleri gördüğümde irkildim ve geriye doğru bir adım attım. öylesine parlak ve öylesine fosforluydu ki. hatta düşük watt'lı bir ampul gibi ışık saçıyordu.

çalılıkların arasından bana doğru gelmeye başladı. tekrardan , götür beni buradan dedi. etrafıma bakındım. ne arabalar vardı ne de insanlar. gariptir ki rüzgardan başka hiç bir ses duymuyordum. bana bakan ve etrafa resmen mavi bir ışık saçan gözler tam önümdeydi. bedeni bir karaltıdan ibaretti ve ne kadar görmeye çalışsam da gözleri yüzünden göremiyordum. aklımdan bir sürü düşünce geçiyor hatta bir yandan kaçsam mı diye düşünüyordum. fakat karşı koyamadığım bir hisle olduğum yerde duruyordum. aklıma gelen ilk şeyi söyledim. kimsin sen ?

götür beni buradan dedi ve omzuma doğru dokundu. kendimi birden caddenin ortasında buldum. kulağımın dibinde korna sesleri. yanımdan arabalar geçiyordu. arabaların farları gözümü alıyordu. yerden kalktım , ezilmeden kaldırıma ulaştım. yolun diğer tarafına geçmiştim. önünde durduğum içki bayiinin yanındaki boş dükkanın camına dayandım. onu gördüğüm yere doğru baktım. gitmişti. bir kaç dakika düşündüm. demin neler oldu? hayal mi gördüm? acaba bu günlerde çok mu yoruluyordum diye düşündüm. öylesine gerilmiştim ki çantayı bile bırakmamışım elimden. duruma hala anlam veremiyordum fakat biraz olsun kendime gelmeye başladığımda bir an önce eve gitmeliyim diye düşündüm. tedirgin bir şekilde , devamlı etrafıma bakarak eve kadar gittim. eve girdiğimde bir süre kapının önünde öylece dikilip kaldım. biraz daha sakinleştikten sonra üzerimi değiştirip salona geçtim. koltuğa oturdum. kafamı dağıtmak için televizyonu açtım. yorgunluğunda etkisi ile televizyonun başında uyuyakalmışım.

biri omzuma dokunuyormuş gibi hissedip fırladım yerimden. yatak odasından sesler geliyordu. uyku sersemi masanın üzerinde duran vazoyu elime alıp odaya doğru ilerledim. odanın aralık duran kapısından uzanıp ışıkları yakmaya çalıştım. tekrar o sesi duydum. dur! hızla geriye doğru çektim kendimi. kapının yanında duran sandalyeye takılıp yere yuvarlandım. vazo elimden fırlayıp uzak bir köşeye düştü. kafamı odanın aralık kalmış kapısına doğru çevirdim ve karanlığın içinde yine o gözleri gördüm. kimsin sen diye bağırmaya başladım. kimsin? nereden geldin? ne istiyorsun? avazım çıktığı kadar bağırıyordum. hala götür beni buradan diye karşılık veriyordu. korkuyordum. sesim git gide yükseliyordu. kimsin sen? neden ben?

birden kapı çaldı. komşular sesimi duymuş olmalı diye düşündüm. ardıma bakmadan ve koşarak kapıya gittim. kapıyı açtığımda karşımda ev sahibim Hikmet abi duruyordu. başıma bir şey gelmiş olabileceğini düşünerek yanına uzunca bir sopa almıştı. odamda bir şey var , odamda biri var diye bağırıyordum. omuzlarımdan tutup silkeledi. sakin ol , kendine gel dedi. içeri girdi. nerede diye sordu. yatak odasında diye cevap verdim. kim var orada diye seslenerek odaya doğru ilerliyor bende arkasından gidiyordum. aralık duran kapıyı tekme ile açtı. uzanıp ışığı yaktı. hani kimse yok burada, dedi. buradaydı , masmavi parlak gözleri vardı dedim. odanın içinde onu aramaya başladım. dolaplara baktım. yatağı kaldırdım. Hikmet abi , oğlum sakin ol diyordu fakat olamıyordum. çok sürmedi , yoruldum ve odanın ortasına oturdum. Babanı aramamı ister misin diye sordu. hayır dedim sert bir sesle. peki ama sakin olmalısın artık dedi. istiyorsan burada kalabilirim? dedi. Hikmet abi babamın eski bir arkadaşıydı. çocuklukları beraber geçmiş. babam ofisin Hikmet abi'ye yakın bir yerde olduğunu öğrendiğinde bu daireyi tuttu. dediğim gibi ev de zaten Hikmet abinindi. rahatsızlık vermek istemem diye yanıtladım. sende benim oğlum sayılırsın , rahatsızlık falan bunları düşünme dedi. peki dedim. salondaki koltuğu hazırladım. bende odama geçtim.

öğlen saatlerinde anlam veremediğim garip bir rüya yüzünden korkmuş bir şekilde uyandım. hastane odasında bir kadın. burası çok karanlık , boğuluyorum diyordu. sebebini bilmediğim bir şekilde gidemeyiz , kalman gerekiyor diyordum . öylesine masum bir yüzü vardı ki. fakat öylesine solmuş. ve sanki onu uzun süredir tanıyordum. dışarıya çıkalım diyordu ve ben yine, kalman gerekiyor diyordum. derken bir sürü doktor giriyordu odaya. panik halindeydiler. neler oluyor diye bağırıyordum. doktorların arasından kıza bakıyordum. solgun gözlerini bana dikmiş , kurtar beni diye bağırıyordu. sonra birden herkes sustu. doktorlar bana döndü ve hep bir ağızdan üzgünüz dediler. neden diye sordum. üzerime gelmeye başladılar. üzgünüz , üzgünüz , üzgünüz. işte o an uyanmıştım.

yataktan fırlayıp Hikmet abi diye seslendim. salona gittiğimde Hikmet abinin çıktığını ve masaya bir not bırakmış olduğunu gördüm. - Levin , benim çıkmam gerekiyor. bir şeye ihtiyacın olursa numaramı biliyorsun. çekinme ara. - yazıyordu. notu bırakıp mutfağa geçtim. dünden kalan ekmeklere baktım. yenilebilir durumdaydılar. çay demleyip kendime yumurta hazırladım ve kahvaltıyı aradan çıkardım. hafta sonu olduğu için bir kaç arkadaşla buluşmaya karar verdim. hem kafamın da dağılması gerekiyordu. aklımın bir ucunda hep aynı soru. hayal mi ,gerçek mi ? bir kaç arkadaşımı arayıp Kadıköy'de buluşmaya karar verdik. üzerimi değiştirip evden çıktım. hava oldukça bulutlu. hani insanın üzerine sebepsiz bunalımlar yükleyen havalardan. caddeye geldiğimde dün o gözleri gördüğüm yere doğru baktım. her şey çok normal görünüyordu. bir süre taksi bekledim. gelmedi. minibüsle gitmeye karar verdim ve ilk gelen minibüse bindim. minibüs neredeyse doluydu. oturacak yer olmadığından , ön koltuğun hemen arkasında ayakta dikiliyordum. camdan dışarıyı izliyordum.

bir şey oldu. minibüste çalan müziğin durduğunu hissettim. sonra sanki arkamda kimse yokmuş gibi hissettim. arkamı döndüğümde minibüs bomboştu ve bomboş yolda kendi kendine ilerliyordu. kalbim hızla atmaya başladı. tekrar camdan baktım. dışarıda da kimse kalmamıştı. herkes kaybolmuştu. yine mi ? diye düşündüm. panik içinde sürücü koltuğuna geçip minibüsü durdurmaya çalıştım fakat durmuyordu. çok düşük bir hızla öylece ilerliyorduk. sonra birisi "gel" dedi. ses sanki hemen arkamdan geliyordu. dönüp baktım ama kimse yok. tekrar yola baktım ve yine onu gördüm. elli metre kadar ileride yolun ortasında öylece duruyordu. gündüz gözüyle daha da korktum. gölge gibi bir beden ve bu mesafeden bile fark edilen o mavi gözler. minibüsün camını tekmelemeye başladım fakat bir türlü kırılmıyordu. gel diyordu bu defa ve bu kesin emre yine kesin bir cevap veriyordum. istemesem de gidiyordum. arka koltuğa geçip yere doğru çömeldim. minibüs bir süre daha ilerledikten sonra durdu. kapı açıldı. iliklerime kadar hissettiğim soğuk bir rüzgar esti. kafamı kaldırıp kapıya doğru baktım. o mavi gözler bana doğru yaklaştı. dışarıya çıkalım dedi. gölge bir el uzandı. karşı koyamadım , uzattım elimi.

birden kendimi bir hastane odasında buldum. vücuduma bir sürü şey bağlanmıştı. yattığım yerden kalkmaya çalıştım ve hemen yanımdan bir el uzandı. baba. buradayım oğlum , yanındayım. neler oluyor , neden buradayım diye bağırdım. sakin ol dedi. bir şey hatırlamıyor musun diye sordu. neler oluyor , neyi hatırlamam gerekiyor diye cevap verdim. gözünden bir damla yaş geldi ve bir şey yok oğlum , iyi olacaksın dedi. o sırada bir doktor girdi odaya. babama dönüp biraz konuşabilir miyiz dedi. baba , dedim. bir şey yok , hemen geliyorum dedi. kapının hemen önünde konuşmaya başladılar. duyuyordum.

- üzgünüm, dedi doktor. yaşadığı üzüntü de bunu tetiklemiş olacak ki durumu bu noktaya geldi. beynindeki tümör fazla büyümüş. elimizden gelen her şeyi denedik fakat tedaviye de yanıt vermiyor. hatta sanki gitmek istiyor gibi. hani bahsettiğiniz şu kız, ARYA. aynı hastalıktan ölmüştü değil mi ?

- ARYA. evet , bir kaç sene oluyor. oğlum! başlarda atlatmış olduğunu düşünüyorduk fakat son zamanlarda oldukça kötü bir hal almıştı. kafasını dağıtmak için çalışmayı da denedi ama olmadı. beynindeki tümörü öğrendiğinde daha da kötü oldu. son zamanlarda hayaller görmeye başlamıştı. dışarıdaki son halini hatırlıyorum da bir minibüsün içinde kendinden geçmiş bir şekilde götür beni buradan diye sayıklıyordu. onu o şekilde bulana kadar işlerin bu denli ilerleyebileceğini düşünmüyordum. o kızı çok sevmişti . işin üzücü kısmı , hastalığı yüzünden onu hatırlayamıyor bile. nedenini bilmese de hatırlayamadığı gerçeğin acısını çekiyor. çok sevmişti o kızı. oğlum...

ARYA...

hal.!.

2012-01-10T01:35:00.001+02:00

bazı şeyler hiç değişmeyecek ya ,
alayınızın amına koyayım demek geliyor içimden.
eşten dosttan kurtulmaya çabalıyorum bu ara.
bir canavar olarak ölmeliyim.
aklımdan başka hiç bir bok geçmiyor.
müftünün noel babasından ,
ergenin ugg'larına kadar...
kimi bedenini teslim edip ,
söylediğin lafa kızar.
edepsizliği de anlayamamıştır.
kimi şekline şemaline aldırmadan,
kabullendiği sosyal hayatına devam eder.
bir de üstüne alim kesilir.
bir topluluk yapılan iyi şeyleri asla görmez
geçmişe baka baka boynu tutulan insanlar.
kimi kalkıp sakalını okutman gerek ,
günaha giriyorsun der.
yaradılışına çomak sokup çevireceksin.

oğlum sana ne tüm bunlardan diyorsunuz değil mi ?
bendeki ideolojik durumda bu sanırım.
rahatsızlığın içinde rahat olmak ,
rahatlığım yüzünden algılanamamak,
beni bir kalıbın içine sokmayın lan!
yoksa ben sokarım kalıbınıza.

özet.!.

2012-01-09T03:36:00.000+02:00

- beni hatırladın mı ?
- hatırlamamak için çabalıyorum.
- uzun zaman oldu.
- zamanı gelmişti değil mi ?
- neyin?
- hatırlatmanın.
- böyle mi düşünüyorsun?
- önemi var mı ?
- hayır.

zamanın içinde düşmek gibi bu.
düşmeye alıştığın her an,
bir el uzanıp bir parça koparıyor gibi.
dibi bulduğunda geriye hiç bir şey kalmayacak korkusu.
peki dibe ulaşana kadar bir şey kalmazsa geriye,
düşmemiş sayılır mıyım?
insan kendini böyle mi avutur ?

- hala beni mi düşünüyorsun sen ?
- seni , onu...
- başkaları da oldu mu?
- önemi var mı ?
- aşk meşk işlerini beceremiyorsun galiba?
- kimse adamıyor kendini.
- ve her zaman yalnız kalan sen oluyorsun.
- doğru. bunu seçtiğime inandırdım kendimi.

al diyorum hep.
kendimi bir kafese kilitleyip al diyorum.
bir kalpte tünemeye,
gözünü dünyaya kapatmaya hazır.
yaşamamış saymam kendimi.
bir bakışın izinde yaşamak...
ama olmuyor.

- hiç öyle davranmıyorsun.
- farkındayım.
- neden?
- çantamda bir sürü karakterim var.
- iki yüzlüsün?
- harap olduğumu mu görmek istiyorsun ?
- belki.

üzüntüler ve korkular karşısında,
deri değiştiriyorum sadece.
sen renkleri görüyorsun.
bense bakamıyorum aslında altımdaki hiç bir kadının yüzüne.
peki bu terleme seanslarından ne kalıyor geriye?
kuklanın hayatta kalmasını sağlıyorum , o kadar.

- sana göre her şey bu kadar kolay mı ?
- kolay olduğunu söyledim mi ?
- sırrını söylüyorsun.
- evet , canım yanıyor.
- gidiyorum.
- biliyorum.

infaz.!.

2011-12-27T04:52:00.000+02:00

ve bir bakmışsın ki ,
yerle bir olmuş dünya.
dizlerinin üzerine çökmüş ,
düşünüyorsun.
o kadını neden öldürdüm?
peki neden canım yanıyor hala?
canlı tutmak için elinden geleni yapmadın mı ?
anlaşılmamış olsa gerek.
zaman geçtikçe tüm yük omuzlarına biner ya insanın.
belki demeye başlarsın.
belki suç bendedir.
fakat hala aklına gelmiyor ,
neden öldürdüğün.
bir başkasının hayaline sahip olmayı istemek gibi değil mi?
hissediyorsun ama bilmiyorsun.
herkes kadar bencilsin.
yinede neden?
belki demeye başlarsın.
belki suç bendedir.
bütün mesele ,
kılıcı kayadan çekebilmekte.
ve görüyorsun ,
ucu bucağı olmayan topraklarda,
hiç bir kalp atmıyor senin için.
kraldan çok ,
bir çakıl taşısın sadece.
bir nehirde boğulacak kadar yalnız,
fark edilmeyecek kadar küçük.
yinede aklında hep aynı soru,
neden?

tabi ki,
kendine itiraf edemediğinden.
filmlerden kralları örnek alıp,
bir çakıl taşı olarak yaşamaya devam ettiğinden.
hep aynı oyunun içinde,
hep çıkış kapısının dibinde.
sırtını duvara yaslayarak yaşadığın için,
ve aslında bir duvar olmadığını bile bile.
hiçliğin ortasında bir kapının ardında,
hayallerinin seni beklediğine inandığın için.
hep,
ama hep kendini kandırdığın için.

peki kabullenmek,
bir düşünceyi asmak değilde nedir?

sabahlar.!.

2011-12-24T06:58:00.003+02:00

cama çarpan damlaları saymaya başladığında,
fark ediyorsun,
yosunlanmış bir arazide çıplak ayakla gezdiğini.
hangi denizin kurban edildiğinden öte,
hangi yalnızlığın parçası olmuş?
duvarları unutulmuş bir yaradılışın,
ufuk gerdanına dağlar konmuş.
ve haritada parmağını dokunduğun her yerde,
sadece kum var.
kayaların kurban gittiği cinayet hikayeleri,
parmaklarının arasından yosunlara karışır,
tekrar.
yağmacılar hala altınların peşinde.
eleklerle cinayetleri araştırıyorlar.
sanmayın ki kral tahtında hala.
çocuklarını öldürdükten sonra,
düştü dipsiz bir kuyuya.
ve hiçliğin ortasında bulduğun taç,
ancak bir hiçliği kaldırabilir artık.

şimdi çantanda biraz kum,
hiçliğe dair bir taç,
ve yalnızlık.
yosunlanmış sessizliğinden,
şimdi hangi deniz kaçıyor?
boğulmadığın hangisi kaldı?
hangisini denemek daha kolay?

öldürdüğün insanlardan sorumlu değilsin artık.
sorumluluk yaratacak kadar nefes alamıyorlar.
fakat seninde nefesinde tutarsızlık,
ve çantanda hiçlikler var.
şimdi hangi hayat gerçek?
boğulmadığın hangisi kaldı?
hangisinden kaçmak daha kolay?

düşmek ne kadar kolay.
tek yapman gereken kendini bırakmak.
düşmek kimin adaleti?
şimdi hangi yol daha yakın?
boğulmadığın hangisi kaldı?
hangi sorular,
aslında kaybettiğini sana unutturuyorlar?

son.!.

2011-12-23T06:40:00.000+02:00

film şeridi gibi gözlerinin önünden geçer derlerdi. görünürde hiç bir şey yok. sadece bedenimde bir hissizlik. başımı taşıyamam ve bakışlarım yemek yediğim tabağa doğru yaklaşır. kolum rakı kadehine çarpar. bardak içindekileri döktükten sonra yuvarlanarak masadan düşer ve yere düşüp karakterini barındırmayacak onlarca parçaya bölünür. sağlam kalan dibi , duvarın kenarına doğru yuvarlanır. ölmek üzere olduğunu anlarsın. refleks olarak kalkmaya çalışırsın. sinirler işlevini yerine getirmez. elde kalan küçük bir titreme. ancak tabağın yanında duran çatalı biraz daha kenara itebilecek güçte. gözlerinin açık olduğundan emin olamazsın. alnına bulaşan yağlardan kalkamadığını hatırlarsın. dudakların bir şey söyleyebilecek durumdan çok uzak , bakıldığında ifadesiz. ensende açık unutulmuş bir pencere esintisi. pencerelerin kapalı olduğunu hatırlarsın. televizyonun sesi bir şarkının sonu gibi yavaş yavaş kısılır. aldığın nefes yerini uzun tenefüslere bırakmaya başlar. karıncalar beynine istila eder. sanki saç diplerinden beynine sızıyorlar gibi. düşüncesiz ve karanlık fakat saniyelerden haberdar. kapalı olduğunun farkında olan bir televizyon ekranı gibi. derin bir uyku halini andırırcasına salyalar dudaklarından sızmaya başlar. ciğerler bozulmakta olan bir jeneratör gibi.

ve boğazında, çocukluğunda hatırladığın kurban sahnelerindeki , hani hep gargaraya benzetip alay ettiğin gibi bir hırıltı. iflasa saniyeler var. ve son bir sarsıntı ile makine kapanıyor. beyninin içindeki son çınlama ile varlık ayaklar altında.

düşüncenin ve varlığın olmadığı yerde , gerçeklikte kalmıyor.
aslında her sonda evren kendi içine kapaklanıyor.

kimileri yeni bir kapının açıldığını,
kimileri hayatın tekrar başlayacağını,
kimileri temelinde bu iki düşüncenin yattığı bambaşka ihtimallerin olduğunu düşünüyor.
benim içinse koltuğumda geçirdiğim o amaçsız saatlerden farksız.
soğukluğu kabul edilebilir ama huzurlu.

kelebeğin kanat çırpışından mütevellit,

zamanın durduğu bir anda denizden hiç çıkamamak gibi.

yalnızlık.!.

2011-12-17T03:10:00.003+02:00

oturduğun sokakta senden başka kimsenin olmaması. bakkaldan sigaranı , fırından ekmeğini alıp eve dönerken yanına gelen köpeği senden başka kimsenin sevmediğini düşünmek. hacim olarak kalabalıktan az yer kapladığı için evin sadece salonunu kullanmak , sehpada yemek yemek , koltukta uyumak. bilgisayar başından dokunulamayacak uzaklıkta bir kadını soymak , onu izlemek. izlenmediğini bilmenin rahatlığı. sinirlendiğinde ayağa kalkıp avazın çıktığı kadar bağırabilmek , duvarları yumruklayıp bilgisayarın klavyesini masaya vura vura kırabilmek. intihar eyleminin piyasa değerinin en düşük olduğu zamanlar. biyolojik bir kriz anında kokmaya yetecek kadar cansız uzanabilmek. sabahın köründe henüz uyku girmemişken gözüne telefonun ahizesini kaldırıp , bende seni özledim deyip kapatmak. hemde kimseyi aramadan , kendinle dalga geçerek. farkında olmadan vardığın bir düşüncenin seni uyutmayan bir son durak olmasından korkmak. uzun süren sessizliklerde yaşadığını anlamak için elini göğsüne koyup kalp atışlarını hissetmeye çalışmak ve bazen dozu fazla gelen bu yalnızlık yüzünden kendini duyamamak. korkuya kapılıp , kendini rahatlatmak için gecenin bir saati anneni aramak. bulaşıkları yıkarken , mutfak dolaplarının önüne çömelip sanki bir anlam çıkacakmış gibi uzun uzun buzdolabını seyretmek. evin içinde attığın her adımda , gözüne batan onca çatlak duvar ve eski eşyanın yerine boyanmış yeni duvarlar ve kafanda tasarladığın yeni eşyalar yerleştirmek. yerleştirmemek , sadece düşünmek. tüm insanlığı sevemeyecek ve kendine dost edinmek istemeyen bir karakterin , deli gibi sadece seninle konuşmak istemesi ve kendini ayna karşısında bulmak. kendine sorular sormaya başlarken , kendini tıraş ederken bulmak. ağlama cimrisi bir karakterin , aslında buna ne kadar ihtiyaç duyduğunun farkında olmak. yine de ağlayamamak. zaman bolluğundan geleceğe dair farklı farklı bir sürü düşünceye sahip olmak. fakat ölüm korkusundan karar verememek. çaresiz bir kaç derdin gölgesinde , zaten onları anlatmak bile istemiyorken , onlarla yaşamak zorunda olmanın ağırlığı. kötülüğe uzanacak bir elin olmaması.

bir yazarın cümlelerinden, bir görüntü olmak insanların gözünde.
bir hırka gibi eskimek , göz aşinalığından fark edilmeyen.
aslında gözler önünde.

anne , biraz daha konuş. yoksa boğuluyorum.

EnerjiSa'ya mektup.!.

2011-12-09T16:44:00.001+02:00

Bilmem kaç kişiye elektrik sağlıyoruz temalı reklamlarınızı görüyorum. enerji alanında ne kadar başarılı olduğunuzu , bir numara olduğunuzu varsayan tanıtımlar bunlara da şahidim. yaklaşık 10 sene kadar hollanda da yaşadım ve açıkcası sizin hizmet dediğiniz bu zamazingolara müstesna yerlerim ile gülüyorum. öncelikle , her yağmurda çamurda gerekli altyapı eksikliğinden sebepli olacak ki elektriklerimiz kesiliyor. özellikle de şu an benim gibi küçük bir kasabada yaşıyorsanız bu rutin bir hal alıyor. bunu çokta takmadığınızı düşünerek başka bir konuya geçeyim. bu ani elektrik kesilmeleri bazen o kadar sık oluyor ki evdeki bazı elektronik aletlerim bunu kaldıramayıp bozuluyor. son olarak bilgisayarımı bu kesintilerden koruması için üretilmiş olan güç kaynağım sizlere ömür, bozuldu. haliyle bu kesintiler yüzünden bilgisayarımda her an bozulabilir. bunu da çok umursamadığınızı düşünerek , bilgisayardan ekmek kazanan biri olduğumu belirtmekte çekinmiyorum. bazen uzun süre başında durmam gerekiyor , çalışmalarınızı her ne kadar sıklıkla kaydediyor bile olsanız , hani bir kesintide bazen büyük kayıplar yaşayabiliyorsunuz. sesinizi duyar gibiyim , yine aman ne olacakki kardeşim diyorsunuz muhtemelen. o zaman şuna geçeyim ; elektrik enerjisi ile ısınıyorum. yani evimde elektrikli ısıtıcılar var ve elektrik kesildiğinde gariptir ki üşümeye başlıyorum. özellikle kış aylarına girdiğimiz bu vakitlerde halimi anlarsınız herhalde. oh , üzgünüm , anlayamıyor musunuz? o zaman şöyle devam edeyim. tek başına yaşıyorum. geçimimi sağlamak yine de kolay olmuyor. fakat elektrikle ısınmam bu ay 396 TL'ye karşılık geldi. çevre tatil köyleri ve internet kafeler bile benim kadar para ödüyorlar. ben bir birey olarak size 400 lira kazandırıyorsam , aga siz bu parayı ne yapıyorsunuz ? demezler mi adama. ben demiyorum şimdilik ama diyebilirler aklınızda bulunsun. ayrıca faturaya baktığımda elin adamının çaldığı elektriğin parasınıda ödediğimi görüyorum. özellikle bu satırlara geldiğimde küfür etmeye ne kadar meyilli olduğumu belirtmek isterim. şunun vergisi , bunun vergisi. izlemediğim TRT'ye bile para veriyorum. ilçelerdeki elektrik ödeme şubelerini kapattınız. zaten öderken sıkıntılar yaşayabiliyoruz. karşısına çıkıp konuşacağımız kimse de kalmadı. birde gelip faturayı kesen adam için de vergi yada her neyse ondan kesiyorsunuz. şimdi biri kalkıp be utanmazlar , be hortumcular , sömür sömür nereye kadar derse size ne diyeceksiniz? dua edinki ben böyle şeyler söylemiyorum size. adamın bir taraflarından kan alırlar diye bir tabir varya , karşınızda terbiyesiz bir adam olsa böyle yaptığınızı düşünür. ama dua edin ki ben kibar biriyim. şahane hizmetleriniz için çok teşekkür ediyor , kazıklamalarınızın devamını diliyorum.

öfke.!.

2011-12-08T02:59:00.001+02:00

Bu kafa gidici.

yan sanayi veletler.!.

2011-12-05T16:55:00.001+02:00

dün mutfakta bulaşık yıkıyorum. bir yandan da balkon kapısının camından dışarıyı seyrediyorum. arka bahçe yeşillik falan kafa rahatlıyor. sonra balkonun kenarında bir el belirdi. bulaşığa devam ediyorum. diğer elde geldi. şaşkınlıkla izliyorum. sonra kafa bölgesi yavaşça görünmeye başladı. 10-11 yaşlarında bir velet. balkona atlamak için kendini yukarı çıkmaya yeltendi , göz göze geldik. napıon len! diye bağırdım. korkudan iki elini birden serbest bıraktı salak. cumburlop aşağıya. yüksek sayılmaz ama velet işte. çıktım baktım balkona , bide ortağı var aşağıda. balıkçı dermansız'ın oğlu. napıosunuz len siz dedim. ayrı yönlere kaçıştılar. bir süre evin etrafında dolandılar falan. bende perde arkasından bunları izliyorum. sonra evin arkasına dolandılar. duvara yaslanmış saklandığını düşünüyor bir tanesi. tam üzerine denk gelen camdan çıktım. lan! diye bağırdım. ohohooo diye bir korku nidası yükseldi çocuktan olduğu yerde kaldı. napıyosunuz oğlum dedim. dermansızın velette çıktı bir yerden. 3 sene önce falan yan evde oturuyorlardı. işte balkonda top vardır falan diye düşündük o yüzden çıktık dediler. bu dermansızın oğluda arakçıdır biraz. tanıdım ben seni dedim. sıcaklık gösteriyorum zannetti ve tanıdın mı abi diyerek gülümsedi. gülme len dedim. madem bir suçunuz yok niye kaçıyorsunuz diye sordum. kem küm etti. bir daha bahçeye bile girdiğinizi görmiyim dedim. polise falanda gitmem , alırım sizi eve öldüresiye döverim dedim. öyle diyince pıstılar bi. tamam abi deyip gittiler.

şimdi bu çocuklara , yaptığınız yalnış evladım , böyle şeyler yapmayın desem tepeme çıkarlardı biliyorum. dün akşam üstü yolda karşılaştım bunlarla. aramızda bir 50 metre falan var. uzaktan gördüler beni hemen topukladılar. işe yaramış herhalde söylediklerim. hem göz dağı vermiyorum. bir daha balkonda yakaliyim fena döverim gerçekten.

neden olmasın.?.

2011-12-04T00:35:00.001+02:00

- yüzüne bakarken bile başka kadınları düşünüyorum.
- başkalarına bakarken ?
- başkalarını.
- sevmiyor musun beni?
- seviyorum.
- başkalarını?
- onları da seviyorum.
- kendini seviyorsun sen.
- evet , onu da seviyorum.
- kötüsün.
- yapabiliyorum , yapıyorum. sorun ne?
- sadece kendini seviyorsun işte!
- sen de bencilsin o zaman.
- neden ?
- sadece seninle olmamı istiyorsun.
- çocuklaşma!
- başa çıkamayacağımız şeyler çocukluk değil mi?
- korktuğumuz şeyleri yapmamak çocukluk!
- korktuğum şey ?
- sevmek.
- seviyorum ben , hepinizi.
- herkesi nasıl sevebilirsin?
- sadece beni nasıl sevebilirsin? razı geliyorsun.
- ne demek istiyorsun?
- bak böyle işte. bunu anlayan bir insanla da beraber olmak isterim.
- herkesin eksikleri var , başkaları ile tamamlamak zorunda mısın?
- neden olmasın?
- kaç kez aldattın beni?
- hiç.
- kaç kadın seviyorsun?
- çok.
- kötüsün!
- karşı çıkan sensin.
- hoşçakal...
- hoşçakal mavi...

edepsizlik , kötülük , çocukluk. adını ne koyarsan koy.

kim severdi ki tek renkten oluşan bir gök kuşağını ?

karşı çıkan sensin...

Aşk değil seks.!.

2011-11-29T01:05:00.001+02:00

artislik yapmayın!

Bazı şeyler var. mesela sevişmiyor olmanız edepsiz olmadığınız anlamına gelmez. sevişiyor olmanız da edepsizsiniz demek değildir. böyle bir sürü konuda sapkın davranıyoruz o beni üzüyor. evet , davranıyoruz dedim çünkü bende yapıyorumdur mutlaka. birde mesela düzenli olarak sevgili değiştiren ama buna aşk meşk diyen hatunlar kaynıyor ortalıkta. memleketteki cinsel açlıkla alakalıdır diye düşünüyorum. bizde baskı ile büyütülür ya çocuklar. aman kızım , aman oğlum gibisinden. belki bu yüzden yaptığının üzerini örtecek illa. fakat durum böyle olunca bir sürü yalancı geziniyor ortalıkta. bunlardan farklı olarak birde sevişmeyip devamlı seksten bahseden kızlar var. bunları iyi bastırmış olmalılar ki , kafalarının bir köşesinde evlenmeden sevişmeyeyim kültürü oturmuş ama dile kelepçe vurulmaz ya hani yardırıyor. biraz da toplumda kabul görme isiteği ile alakalı.

az çok nasıl büyüdüğümüz ortada. biraz özgür kalınca bütün bastırılmış şeyler ortaya çıkıyor. normal tabi. ama ortaya çıkma şekli bizim memlekette tuhaf oluyor. resmen ayarsız insanlar dolaşıyor ortalıkta. baksana , seks yapmayan ama dilinden düşürmeyenler , her hafta başka sevgili bulup buna haz adını koymaktan kaçınanlar. birde yapabildiğini söyleyen de yapan da bu işin nasıl yapılacağını pek bilmiyor. put taklidi yapan kadınlar tanıyorum. bal mumundan yapılma Türkan Şoray ile sevişirim daha iyi. bakma , toplum olarak bu sevişme işinde de yeni sayılırız.

birde düşünülüyorki yatağa girmemek edepli olmak için yeterlidir. yatak işin son kısmıdır ablacım. bu işler düşünmeyle , dile dökmekle başlar. aklından geçiyorsa,yeterince edepsizsindir. bunları anlatıyorum ama edepsizliğe karşıyım zannedilmesin. benim derdim et ete değecek kavramını başka şeylerin arkasına gizliyor olmamızdır. sevişmek kadar güzel bir şey varmı ? memleket orgy partilerinin eksikliğini yaşıyor. ehem. bu da abartı gelebilir kimilerine. işin özetine gelirsek , aşk meşk farklı bir şey , korumacı olmak farklı bir şey , sevişmek farklı şeydir. insan zaten istemediği biri ile sevişmez. o yüzden her hafta partner değiştirmenin adını aşk meşk koymayalım. bu kafa böyle değişmez daha başka yerlere gider.

gel gelelim bu yazıyı neden yazdım ? pek yalnızım şu ara. etrafta da bu kadar boş konuşan görünce dayanamadım , yardırdım. yardırırım. yardım!

Araya girme.!.

2011-11-28T23:44:00.001+02:00

Groundhog Day filmini izlediniz mi ? işte hayatım aynı filmdeki gibi ilerliyor. daha doğrusu ilerlemiyor. filmde adam bir günün içinde takılı kalıyor , her gün aynı günü yaşıyor ya. öyle bir durum. uyanıyorum. kumandaya uzanıp televizyonu açıyorum. varsa "bugün ne giysem" yoksa ses yapacak başka bir şeyler. televizyon açıkken biraz daha kestiriyorum. sonra artık geç oldu diye uyanıyorum. el yüz yıkanıyor. mutfağa gidip , aşıkları kavuşturuyorum. mısır gevreği ve süt. televizyon karşısında onu tüketiyorum. bilgisayarın başına geçip ne var ne yok bakıyorum. canım isterse biraz oyun oynuyorum. akşam altı olmadan spor günüyse hazırlanıp çıkıyorum. yediyi çeyrek geçe evde oluyorum. duş , yemek , bilgisayar , film , dizi , uyku. uyanıyorum , uyuyorum , uyanıyorum , uyuyorum. arada hep aynı şeyler.

aslına bakarsanız çok şikayetçi değilim. benim derdim bu mutlu yaşadığım günlerimin baltalanması. ritüelin dışında yapmam gereken ekstra işler çıkabiliyor. üç beş sorumluluk durumu. strese giriyorum sonra. şu aralar içinde bulunduğum sıkıntılarla alakası olmasada , böyle bir kaç uğraşım daha olacak şu günlerde. düşündükçe sinir oluyorum. hani bir yere gitmeniz gerekiyordur , önünüzde bir kaç gün yada bir kaç hafta vardır ama içinizi kemirir ya! rahat geçiremessiniz o arada kalan süreyi. işte öyle bir şey , işte öyle bir şey!

Bugün ne dövsem.?.

2011-11-28T01:23:00.001+02:00

sonumu pek iyi görmüyorum. bir süredir düzenli olarak "Bugün ne giysem" izliyorum. öğlene doğru uyanırsam gündüz bölümü , kaçırmışsam gece tekrarı. daha doğrusu fonda açık oluyor ve beni gereksiz bir rahatlığa sürüklüyor. Barbaros Şansal'ı da ayrı taktir ediyorum. bu yaşta bu enerji. sonra neden diye soruyorum kendime. neden oğlum ? arada , daha doğrusu genelde böyle bir aşağılama modundalar ya belki o hoşuma gidiyor diye düşünüyorum. kadınlara karşı olan sinirimden midir bilemiyorum. gerçi Hakan Akkaya denen karaktere kıl oluyorum. Fazla fişir fişir. Birde göz ucuyla "Hayat Devam Ediyor" izlemeye başladım. Meltem Miroğlu isimli hatun ne kadar güzel değil mi yahu ? esmerde sevmem gerçi. Hiç işim olmayacak şeyler izliyor olmam, içinde bulunduğum bunalımdan kaynaklanıyor olabilir. zira bunların yanında Behzat Ç. izlemekten hala vazgeçmedim. buna seviniyorum. galiba hala kurtarılabilir durumdayım.

annemi arıyorum arada. iyi değilim demek geliyor içimden ama çıkmıyor ağzımdan. genelde sinirli bir yapım var. bu aralar daha da sinirliyim. bir çözüm bulmak lazım , zira böyle katlana katlana artmaya devan ediyor. 3-4 sene önceki sakinliğime dönmek istiyorum. yani en azından şu halimden daha sakindim. neyse selametle.

mood.!.

2011-11-27T02:23:00.001+02:00

canımı sıkan şeyler var oğlum. insanlarla konuşurken resmen astral seyahat halindeyim. bedeni bildiğin otomatik pilota alıyorum. fiziksel olarak oradayım. yanıtta veriyorum. ama kafa başka yerlerde. geçmişi geziyorum , geleceği geziyorum. bir de tuhaf bir alışkanlığım var. kafamda devamlı ev yapıyorum. ama bildiğin iç dekorasyonla sınırlı değil. baya temelinden , çimentosundan , yerden ısıtmasına kadar her şeyi ile. mimarlık mühendislik falanda okumadım. böyle garip bir kafa yaşıyorum. bu aralar çok fazla şey var kafada. çok anlatabileceğim şeyler değil ama dolu olduğunu bilin. bildiniz mi ? aferin. sevgiler.

zamanın hastalığı.!.

2011-11-26T02:47:00.001+02:00

insanlar gelişiyor , dünya gelişiyor. bana sorarsanız hiç bir gelişme yok. özellikle memleket pek karışık. muhalefet olmak bir yaşam tarzı olma yolunda. belirli bir kesim sadece tepki vermek için yaşıyor gibi geliyor bana. muhtemelen bir çoğunuzla farklı fikirlerdeyiz. muhtemelen bunu şu ana kadar yansıtmadığım için beni kayırmıyorsunuz.

neyse basit bir örnek vermek istiyorum. şu internet yasakları ile alakalı. şimdi bana göre tepki , ortada tepki verilecek bir durum varsa verilmeli. internet yasakları ile alakalı ne biliyoruz. şu mayıs ayında yapılan yürüyüş mesela. oraya gidip yürüyen kaç kişi bildirgeyi okudu ? yada sansürle ilgili kurumlar tarafından yapılan açıklamaları kaç kişi takip etti ? peki geçtiğimiz günlerde yürürlüğe giren yada en azından başlatılması planlanan sansür olayı ? kaç kişi gerekli mercilerin yazılı açıklamalarına baktı ? kaç kişi ttnet'i arayıp böyle böyle bir durum var , doğru mudur , olası mıdır diye sordu ? ben bütün bunları yaptım. özet olarak sizin izniniz olmadan bir değişiklik yapılamıyor. hadi yapıldı diyelim. negatif yaklaşıyoruz ya hani . sizin dahil edildiğiniz sansür profilinden yararlanmama şansınız var. yani herhangi bir profile dahil olmamak gibi bir seçeneğiniz zaten var. bana kalırsa devletin ticari bir atılımıdır ama bunu konuşmuyoruz.

demek istediğim , ortada saldıracak bir sebep yokken , yazılı olarakta sözlü olarakta dilerseniz şu anki profilinizi değiştirmeden internet kullanmaya devam edebilirsiniz diye bahsedilirken bu kalabalık ne için savaşıyor ? çok kör bir ideoloji değil mi bu ? sevmediğiniz adamlar var , bunu yaptılarsa şunu da kesin yaparlar düşüncesi ile sokaklara dökülüyoruz. aktif bir internet kullanıcısıyım. biri kalkıp internetimi kesecekse bunun için ben de iki çift laf söylerim. ama duruma bakarsak şu an için öyle bir tehlikeyi şahsım adıma ben göremiyorum. ama bizim arkadaşlıklarımız da böyle değil mi ? sağcısı solcusu. birbirleri ile konuşmamak için çabalarlar. birinin dini , inanışı , siyasi görüşü yüzünden konuşmadığımız olur. özellikle son zamanlarda çok fazla olmaya başladı sanki ? belki bana öyle geliyordur ama bu durumdan rahatsızım. bazı tepkileri çok körü körüne veriyoruz. ve iyi yapılan hiç bir şey yokmuş gibi sadece kötülükleri ile insanların kötü olduğuna karar veriyoruz. bunu siyaset için değil genel olarak her türlü ilişki için söylüyorum. herkes idealist , herkes gerçekçi değil mi ?

insanların hakları peşinde koşması çok güzel bir durum bundan şüphem yok. fakat eminim ki sadece bir kaç insanın söylediği yada medyanın yazdığı çizdiği ile gaza gelip sokaklara dökülenler var. lafım onlara. hayır sana katılmıyorum , geleceği görüyorum ve benim dediğim çıkacak diyorsanız da bir şey diyemem. sizin görüşünüzdür. ama ben böyle düşünüyorum. böyle şeyleri pek konuşmazdım , hatta hiç konuşmazdım. ama içimde tutmak şu aralar bulunduğum ruh hali yüzünden pek iyi gelmiyor. bu yüzden anlattım. şimdi kalkıp bu yazının altına "yanlış düşünüyorsun , göremiyorsun" tadında negatif yorumlar yazmazsanız sevinirim. zira dediğim ben savaşanlardan değilim. iyi geceler.

görüyor musun.?.

2011-11-25T21:22:00.001+02:00

- neden hala burada duruyorsun?
- gidemiyorum. bir şey oldu , gidemiyorum.
- ne oldu?
- görüyor musun?
- neyi ?
- bak orada , gökyüzünde.
- yıldızlar mı ?
- hayır hayır. bak orada.
- ay ?
- göremiyorsun işte.
- git artık.
- gör artık.
- neyi ?
- bak orada işte , gökyüzünde.
- kendinde misin ?
- sen burada mıydın ?
- nasıl yani ?
- bak gökyüzüne. orada ol.
- saçmalıyorsun.
- buna sen sebep oluyorsun.
- neden ?
- aklımda hep oradasın.
- ölmemi mi istiyorsun ?
- melekler ölümü ?
- git artık.
- burada değilim zaten.
- saçmalıyorsun!
- bak orada , gök yüzündeyiz.
- hoşçakal.
- senin hayallerin ölmüş.
- ...
- bazen gereksiz romantikleşiyorum değil mi ?
- çocuk gibisin.
- senin de hayallerin ölmüş diyorum!
- ne yapmamı bekliyorsun , el ele tutuşup gökyüzünde mi uçalım ?
- en azından bunu hayal etmeni istiyorum.
- etmiyorum değil mi ?
- hala yerdeyiz...

sadece sevdim.!.

2011-11-23T02:08:00.001+02:00

her zamanki gibi çitlerin üzerinden atlamışsın. elbisen yırtılmış. yine arka bahçeden mi geldin ? sen hariç her şey eskiyor sanki. yaramaz çocuklar gibisin hala. gülüşün bile değişmedi. oysa şu koltuk bile aynı renginde değil artık. fotoğraflar sararmaya başladı. merdivenler gıcırdıyor. bak yüzüme, ne kadarda yorulmuş görünüyorum. hiç bir zaman yetmiyor aldığımız nefes. şimdi anlıyorum. en büyük doyumsuzluğumuz yaşamak galiba. oysa yaşadığımız süre boyunca kahreder dururuz hayata. ne zamandır koşmadım kim bilir. ne zamandır ata binmedim. kalabalıktan yorulup buraya taşındığımı hatırlıyorumda. şimdi çocukluğumuzda gittiğimiz lunaparkta olmak için nelerimi vermezdim. o kalabalığın içinde koşturmak. dönme dolabın tepesinden karanlığın içinde oturduğumuz evi aramak. şehre inmek için nasılda giyinir süslenirdik. babamın çocukluğundan kalma takım elbisesini giyerdim. sen ise sana özel dikilmiş o beyaz elbiseyi. o zaman da güzeldin. şimdi de.

sen hariç her şey eskiyor sanki. belki de uzun süre yanımda olmadığın için bana öyle geliyordur. olsun. pencerenin yanında duran dolabın altındaki ilk çekmeceyi açar mısın. bir kaç çocukluk fotoğrafımız olması lazım. ne bıraktıysan arkanda , o çekmeceye koydum.

- burada sadece bir kaç fotoğraf var.

aniden gittin. fakat sebeplerini sorgulamayacağım. zira şu durumdayken insan hiç ilgilenmiyor sebeplerle. 3 eylüldü sanırım. öğleden sonra. elinde bavul ile kapıda dikilmiş duruyordun. güneş kapının camlarından içeri sızıyordu. antredeki eski halının üzerinde gölgen. gölgen bile çok güzeldi. elin kapının kolunda. arkana dönüp bakarsın diye bekledim. hatta bağırdım içimden. gerçekten bağırdım. eksilmiştim sende , duymadın.

- duymadım.

bir süre daha denedim şehirde yaşamayı. sonra ne kadar kalabalık olursa olsun ne kadar yalnız hissettiğimi anladım. sonra buraya taşındım işte. bu eski eve. çocukluğumuzdaki gibi. tahmin ediyorsundur nasıl yaşadığımı. gördüğün gibi hiç bir şeye dokunmadım. eski bir ev , bir sürü eşya ve ben. çiçekler gibiydik çocukken. günden güne solduk. sen hariç her şey eskiyor sanki. yaptıklarını sorgulamayacağım. tek bir şey öğrenmek istiyorum. sadece tek bir şeyi merak ediyorum. film gibi oldu değil mi? hep bu anı bekledim dercesine. ama o kadar ihtişamlı değil aslında. sadece bir şeyi merak ediyorum. mutlu musun?

- bilmiyorum.

bunu duyduğuma sevindim diyebilirim. belki merak etmiyorsun ama bende sana bir şey söylemek istiyorum. bazen saatlerce verandada oturup seni düşündüm. bahçede çiçeklerle ilgilenirken , her birinin hikayesini anlatmaya başladım sana. mevsimler renk değiştirirken bahçede , her bir renk için farklı şarkılar söyledim. her sabah çay demledim fazla fazla. alışveriş için her şehre indiğimde lunaparkın önünde durup saatlerce sadece seni düşündüm. sen olmamana rağmen sen varmışsın gibi yaşadım. görüyor musun ? ben seni hep sevdim. sadece sevdim.

- lütfen sus artık.

şimdi sanki her şey git gide daha karanlık oluyor. ne kadar zamanım var bilemiyorum. ama görüyorsun ki ben artık ölüyorum. duvarlar ölüyor , bahçe ölüyor. biz gidiyoruz hayatım. anılar da ölür. ölmeli. pişman değilim ama biz gitmek istiyoruz artık. artık beni serbest bırakmanı istiyorum. gözlerimin içine bak ve beni sevmediğini söyle. hadi.

- seni seviyorum.

evet evet. sen hariç her şey eskiyor sanki.
bende seni hep sevdim , sadece sevdim...

Şimdilerde.!.

2011-11-01T03:48:00.001+02:00

o ki ilk bedensizlerden.
dünyanın kaderi hakkında endişelenmediği zamanlardan.
yıldızları saymaya başlayan ilk çocuk ruh.
ölümü yorgunluğundan.
sonrasında karanlık çağlar.
ama yıldızlar hep gökyüzünde asılı.

dünya endişelenmeye başladı.
şimdiki çocuklar yıldızları unuttular.
şimdiki yıldızlar , çocuklar kadar yalnız.

deli diyorlar bana.
bu yaşımda yıldızları sayıyormuşum.
hepsi kuyunun dibinde , taşın peşinde.
oysa suya yansıyordu gece.
taş zannettiler kayan yıldızı.
şimdilerde deli diyorlar bana.
bu yaşımda sebepsiz olduğum için.
hepsi kuyunun dibinde , taşın peşinde.
yukarıdan bakınca bir kaç çıplak beden.

şimdilerde ölüm yalnızlıktan.
hemde dünya böylesine kalabalıkken.
artık yansımalarda yaşıyor insanlar.
oysa gerçeklik gökyüzünde.

hani çocuklar için taşlar konur kuyuların üzerine.
ve insanlar farkında olmadan kendi üzerlerine.

Med Cezir.!.

2011-10-23T03:00:00.001+03:00

korkuyormusun diye sordum. hayır dedi titrek bir sesle. sadece üşüyorum. bir adım daha ileri gittik. bir daha baktım uçurumdan aşağı doğru. vaz mı geçsek acaba? diye sordum. gülümsemek istedi ama başını eğdi sonra. belkide dedim kısık bir sesle. sessiz bir şekilde biraz daha seyrettik manzarayı. sonra saat kaç diye sordum. altı dedi. baya olmuş geleli dedim. koluma sarıldı. en çok bu halini seviyorum diye fısıldadım kulağına. rüzgar yüzümüze yüzümüze vuruyordu. saçları savruluyordu rüzgarda. üşüyorsun sen dedim. söylemiştim dedi. doğru, dedim.

korkuyormusun diye sordum tekrar. biraz dedi titrek bir sesle. bende dedim. manzarayı izledik biraz daha. saat kaç diye sordum. yedi buçuk dedi. baya olmuş geleli dedim. gözlerime baktı sonra başını eğdi. çıkarken kapıyı kitlemiştik dimi? diye sordum. evet dedi. eminmisin , belki unutmuşuzdur dedim. cevap vermedi. çayın altını kapamıştık dimi? dedim. kaçma artık dercesine sarstı birazcık beni. biliyorum , biliyorum dedim.

korkuyormusun diye sordum bir daha. evet dedi titrek bir sesle. bende , çok dedim. gözerimi kapayıp bir adım daha attım ileriye doğru. sert esen rüzgar yüzünden gözlerimde biriken onca yaş. biliyorsun dimi , ağlamıyorum dedim. cevap vermedi. saat kaç oldu diye sordum. sekizi çeyrek geçiyor dedi. ne kadar da zormuş dedim kendi kendime. öyle diye fısıldadı.

sessizliği sıradan bir telefon melodisi bozdu. sevindiğimi belli eder bir çabuklukla telefonu cebimden çıkardım. sonra sana gösterdim , bak sen arıyorsun dedim. açtım telefonu , korkuyorum dedim. neredesin diye sordun. burdayım ya dedim , yanında. seni özledim dedi , neredeysen gel. med cezir dedim. okadar çok geldin ve okadar çok gittin ki. kimisi için bir deniz vardı burda , kimisi görmedi hiç denizi. ben gittiğini unutuyorum arada diye fısıldadım. ve bu "aralar" bir ömrün yarısını temsil ediyorlar biliyormusun? adımı söyledi. susmalıyım diye düşündüm.

seni seviyorum dedi , geçen onca yılın ardından.
dayanamadım ve galiba ayağım takıldı bir taşa.
med cezir diye düşündüm , toprağa çarptım.

Kış.!.

2011-10-23T02:06:00.001+03:00

hani evde hırka ile gezilmeye başlandığında,
küçük esnafın elektrik israfından kaçmak için meşrubat dolaplarını çalıştırmadığında,
inşaat yasağının olmadığı bir zamanda,
artık sabahları üşümeye başlayıp yataktan çıkmak istemediğinizde,
sokak kedilerinin kendilerini daha aç hissettiği bir zamanda,
soba dumanının bulutlar kadar çok olduğu bir zamanda,
av yasağının olmadığı bir zamanda,
çorbanın damağa daha lezzetli geldiği bir zamanda,
dalgaların yükselip limanın sırtını aştığı bir zamanda,
artık en sevdiğiniz paltonuzu giyebildiğiniz bir zamanda,
ağaçların soyunduğu bir zamanda ,
kestanenin sobaya kavuştuğu bir zamanda,
ulaşımın daha ekonomik olduğu bir zamanda,
film izlerken battaniyeye sarılmaya başladığınız bir zamanda,
yağmur yüzünden sigara almaya çıkmadığınız bir zamanda,
insanın kendini yalnız hissettiği bir zamanda,
bir kış günü öleceğim , biliyorum.

kabullenmekte zorlanıyorum,
ama biliyorum işte.

olur.!.

2011-09-22T16:11:00.000+03:00

sen ,
masanın diğer ucunda,
tabağında kalbim.
biliyorum dudak tiryakisisin.

ben,
tabağımda ayna.
kendime bakıyorum.
herşeyimi biliyorsun.

- camı kapatalım , üşüdüm.
- cam kapalı.
- ısırma daha fazla! üşüdüm.
- ...
- biraz daha sakla beni.
- neden?
- ölmek üzereyim.
- dondurucuda biraz daha olması lazım.
- çeyizlik mi bu ?
- dalga geçme!
- neden?
- bu benim seni sevme şeklim.
- peki bu benmiyim?
- tadı hala güzel.
- üşüdüm yeter!
- bir ısırık daha. tuzu uzatırmısın ?
- tuz önünde.
- gözüm senden başka bir şey görmüyor desem.
- görmüyormu bilemem fakat benden başka bir şey yemiyorsun.
- diğerlerine dokunmak yetiyor.
- böyle söyleme!
- kıskanıyormusun?
- hayır üşüyorum!

ben ,
manasını sadece ikimizin bildiği,
sadece sana dokunabilecek olanların görebildiği bir yerde,
sadece iki satır.

- yetmezmi ?
- üşüyorum diyorum!
- ne yapmamı istersin ?
- bunu bilmediğim için tabağındayım.
- seni seviyorum.
- bende , ama dur artık , üşüyorum...
- hadi kalanı buzluğa koyalım.
- ne zaman döneceksin ?
- ...
- sana diyorum! ne zaman acıkırsın ?
- biraz daha yaşamalıyım.
- seni seviyorum.
- bende...

sen ,
aslında ben gibi.
ama senden daha çok üşüyorum ben.
neden?

- ...

hello.?.

2011-05-03T20:37:00.000+03:00

sevgili bloggerlar , nasilsiniz iyimisiniz?
yazmiyorum uzun suredir , bir hal hatir sorayim dedim.

tanrı.!.

2011-03-30T22:11:00.000+03:00

Küçüksün , aklın ermez diyor annem. Oysa sadece pencereden baktığımda bile görebiliyorum dünyadaki farklılığı. Insanlar kül yağmurları gibi , etrafta gri gri dolanan , dokunduğunuzda önce parmaklarınıza bulaşan sonra kaybolan. Sadece kimseye dokunmamayı düşünecek kadar akıllılar. Oysa bir külün kaderi , bir yere düştükten sonra hep aynı'dır. Ya parmakta kirli bir iz yada düştüğü zeminde yağmurla yok olan.

Anne diyorum , neden? Aklın ermez diyor annem. Yeniden. Bir daha dönüyorum pencereye. Kimsenin görmediği yerlerde insanlar ağlıyor ve aslında birinin farkında olmadan şahit olduğu. Deve kuşları bu taklitçi durumdan şikayetçi değil. Zira düşünemiyor kuşlar. Insanlar düşündüğü halde bu durumdalar.

Üzülmüşler mi diye soruyorum anneme. Cevap vermiyor annem. Biliyorum. Hayır , neden böyle olduklarını değil. Annemin neden cevap vermediğini. Annem bu dünyadan gideli çok oldu. Savaşın başladiği ilk yıllardı. ben , ben sadece bilirim ki o dinliyor beni biryerlerden. Tanrının olmadığı bir yerden. Tanrı ise pencerenin dışında. Zaten onun yüzünden başlamadı mı savaş? Cezalandırılmaktan korktu insanlar , kendilerini korumak için cezalar buldular. Bense hep pencerenin arkasinda kaldiğini düşünen yalnızlığın ucuz bir taklidiyim. Uzun zamandır yokum bende.

Sadece bilmenizi isterimki , savaş hala devam ediyor.
Tanrı dışarda olmaya devam ettikçede bitmeyecek.

uLusa sesLeniş!

2011-03-03T00:05:00.001+02:00

yarın yola çıkıyorum. cuma öğlene doğru fethiye'de olucam. muhtemelen nisan başında da kuşadası'na geçicem. bu aralar pek gezinti bir ruh hali içindeyim. birde karadenizin devamlı karanlık havası zaman zaman gereksiz depresyon yaratıyor. böyle iyi olacak. biyerlere gidiyor olmak beni mutlu ediyor fakat hala ışınlanmanın icat edilmemesi beni üzmüyor değil. zira uzun yolculuklar , zaten uyku ile anlaşamayan ben için pek bi sıkıcı oluyor. bu nedenle en konforlu yolculuğu seçmek istedim fakat kimi firmalar kapanmış , kimisi de gideceğim yere gitmiyor. son olarak kamil koç'a karar verdim. en azından televizyon ve interneti varmış. gönül isterdi tekli koltuklarda , yayıla yayıla gideyim ama malesef memlekette paralı yolcu olmadığından o tarz işletmeler dediğim gibi kepenkleri indirmişler.

bu aralar yazamıyorum fazla. yazmıyorum daha doğrusu. son zamanlarda hikayelere sarmıştım. belki iki düzenine yarım hikayem var fakat tamamlamak gelmiyor içimden. klasik olacak belki ama yazdıklarımı görsel bir biçimde paylaşmak istiyorum fakat oda zahmetli iş. ayrıca para harcamak gerekiyor. bu aralar bunu yapamicam malesef. klasik bir durum yani. az çok yazdığını düşünen genç , film çekmek için can atıyor.

daha valizimi bile hazırlamadım. sabah 10 gibi yola koyulucam. birazdan toparlanmaya başlarım. sabaha karşı bi duş alıp yola çıkarım. çok müslüman kaçtı farkınadyım ama onla alakası yok. zira köküne kadar darwin taraftarıyımdır.

ümit ediyorum ki fethiye'ye varınca bişeyler karalamaya başlarım. şimdilik kaçıyorum. sevgiler saygılar.
bu arada bu blogger'ın yasaklanma mevzusu hakkında birşey söylemediğim için kızanlar oluyor. kızsınlar. böyleyim. bu tarz durumlara karşı savaş açmak bana göre değil. insanlığıda düşünüyor değilim. haydi birlik olalım hakkımızı arayalım tipinde biri de değilim. olmasaydı iyi olurdu tabi ama oluyor böyle şeyler. başka yerlerde de bambaşka şeyler. yani bişeyler hep oluyor. aksi halde ütopic bir dünya olurdu diye düşünüyorum. ütopik nedir onuda hepimiz biliyoruz.

neyse çok konuştum. tekrardan sevgiler saygılar.

zEkoRizMa.!.

2011-02-16T05:13:00.000+02:00

bazıları işaret vermeden susarlar.
sonra kendi kendinize bir sebep yaratmaya çalışırsınız.
çünkü susmaya ne zaman başladığını bilemediğiniz bi yalnızlığın ,
nekadar acı vereceğini kestiremessiniz.
fakat sonuç hep aynıdır.
normalden daha çok acı çekersiniz.

Nerelerdeyim.!

2011-01-20T16:15:00.001+02:00

biliyorum uzun suredir yazmiorum. cunku yalniz degilim. turkce karakterlerimde yok. alkolde alamiyorum fazla. subatta memlekete donucem. fakat yapmam gereken ufak tefek isler var. martta fethiye'ye gidicem. Muhtemelen orda sakin sessiz bi moda burunup yazmaya baslarim diye dusunuyorum. bir ay kadar kalicam orda. sonrasinda kusadasina dogru yollanicam. ordada 2 ay kadar kalmayi dusunuyorum. ozamanda bol bol yazarim. fakat sonra yaz tatili falan derken yine yazilar seyrelmeye baslar falan. nedense bu aciklamayi yapma ihtiyaci duydum.

neyse. turkce karakterleri , koltugumda sizmayi , pes 2011 oynayip bir yandan raki icmeyi , etrafimdaki insanlarin turkce konusmasini ozledim. simdilik aklima gelen bunlar. hah birde bi suredir konustugum eski sevgilimi ozledim. onuda bi gormek istiyorum. bide kopek almaya karar verdim , fakat yazdan sonra. daha buyuk bi yenilik ise yazdan sonra kusadasina tasinacak olmam. daha dogrusu 8 ay kusadasinda , 4 ayda abana da yasicam bundan sonra. en azindan simdilik boyle karar verdim. 1-2 ayi baska bir yere ayirabilirim. fakat aklimda henuz oyle biyer yok. neyse zirvaladim. haydi selametle.

Bu arada beni RTE'ye benzetenlerin sayisi artiyor. bu durumdan rahatsiz degilim belirtmek isterim =) adios

2011 falan.!.

2010-12-31T17:11:00.000+02:00

From holland with love

yeni yil tebrigi falan , ''yilin son gunu'' modasina uydum!

Baysıkıl Reloaded.!.

2010-12-11T05:02:00.000+02:00

Hayalimdeki bisikleti yaptım , oldu!

Lokanta.!.

2010-12-05T23:17:00.000+02:00

Arada yemek yapmaya üşenip lokantaya gidiyorum yemek yemeye. yemeklerini çok sevmiyorum ama üşengeç oluyorum işte bazen. devamlı aynı lokantaya gidiyorum. çocukluğumda da giderdim oraya hep. pilav aşkı ile yanıp tutuşan bi veletken , harçlığımı alır almaz bi pilav yerdim en kurusundan. herneyse , dün yine karnım aç ve üşengeç bi moddayken gittim bişeyler yiyeyim diye. siparişimi verdim oturdum. çorbam geldi , başladım. bi yandanda televizyon açık ve televizyonda böyle sağlık köşesi olan kadın programlarından biri var. konuda hemoroid. yok bağırsakta şöyle olur böyle olur. meme yapar. kolonoskopi gerekir veya gerekmez.yemek yerken rahatsız oluyor tabi insan ama mekanda 2-3 kişi daha var ve kimse sesini çıkarmıyor. biri kalkıp bişey der dite bekledim fakat sonuç hüsran kalkıpta şu kanalı değiştirirmisiniz diyen olmadı. bu tuhaflık karşısında bende sesimi çıkarmadım. nedenini bilmiyorum.

ondan önceki gün yine oradaydım. televizyonda yine bir kadın programı. bi adam çıkmış kucağında çocuğu. karısı terketmiş bunu. naifte bi insana benziyor. bunlar doğunun ücra bi köşesinde evlenmişler. 9 sene orada kalmışlar. sonra istanbula taşınmışlar. taşındıktan bi kaç ay sonra hatun ortadan kaybolmuş. ve galiba başkasınla kaçmış falan. şiddet varmıydı falan diye soruyolar , adam kesinlikle hayır diyor. durumlarıda fena değilmiş. kavga bile etmezdik falan anlatıyor. şimdi bunu neden anlattım. allah bu kadınlar cezasını versin diye anlattım. erkekleri melek ilan etmiyorumda. bu gözü açılma , daha doğrusu insanlardaki bu açlık ve bunu ihtiyac olarak görme durumu beni korkutuyor. klasiktir yaşamam görmem gereken şeyler var tribi. bundan farkı yok. bunu hak görüyorlar. kadını veya erkeği. yaşanılacak şeylerin sonu yoktur. iki çocuk yaptıktan sonra ortadan kaybolmak niye. anlıyorum bazen öyle adamlar oluyorki bırakıp gidersin , kabul görülebilir belki ama yinede kadına yakışmıyor nedense. yani gidiyosanda gidiyorum de , olmadı bi telefon aç yahu.

böyLe garip lokanta deneyimlerim oluyor bu ara. her gittiğimde bi kadın programının açık olmasıda ayrıca bi tuhaflık. zira hacı sayılabilecek bir amca işletiyor mekanı.

reborn.!.

2010-12-04T00:53:00.000+02:00

umut kalmadığında geriye
adımlar geriye doğru gider.
ta ki toprağa varıncaya kadar.
alışmamışım,
üzerime giydiğim bu yeni kıyafet
gecenin bir körü
şehir ışıkları eşliğinde
gece kuşlarının haykırarak geçmesi gibidir gökyüzünden.
pelerin karakterinden uzak
bir sokak çocuğunun
sokakla bitecekmişcesine hayatı
ağlaması gibidir.
bir yükseliştir
pandoranın açık kapısından.
duvarları zamana katlayarak uzanır olduğu yerden
bali torbalarına gömülmüş bir kaç sokak serserisinin
kırtasiye falçatası ile giriştikleri bir bedeni
ruhlarında havai fişek patlamaları olarak hissetmeleri gibi
sanki yıkımdan güneş doğuyormuş gibi
bulunduğu tepeye bişey olmayacağına inanarak
dünyanın yerle bir olmasını oradan izlemek gibi.
içimde bir fazlalık değil
başka bir beden var artık.
yanaklarım yırtılıyor.
damarlarımda şehir trafiği.
kızıyorum.
kızdıkça şahlanıyor bir bilinçsizlik
ömrümü duvardan duvara vururken
sevinçten ağlıyorum.
öylesine üzüldüğüm halde.

bir masalcıdan intikam alır gibi,
tüm masal kahramanlarını öldürüyorum
gözlerinin içine bakarak.
ben diyorum.
bir kez daha doğuyorum.
toprak saflığından değil
ölüm tadında yazılmamış bir masaldan.
dünyanın rahmine geri gönderilen bir suçlu gibi
suçu kaderinden gelen.

Beyaz Bayrak.!.

2010-11-11T09:15:00.000+02:00

düşüyorum.
kaybedenlerin yalnızlığı saltanat zannettiği yere.
bir rüyaya düşüyorum benim olmayan.
uykularım bölünüyor hurafelere.
gerçeklerden bile şüphelenmeye başlıyorum.
kaçırdığım günler oluyor.
bazen de fazladan yaşadığım saatler.
dipsiz bir kuyunun ,
dip sayılabilecek bir derinliğinde ikamet ediyorum.
korkularım üzerime kapaklanıyor.
vezir düşüyor.
gerçekliğimi sorguluyorum.
yaşadıklarıma saygı duyduğum kadar,
pişmanlıkta besliyorum.
bir bir itiraf ediyorum.
bana sunulanlar kadar ben olabildim.
sunulmayanlar kadar kendimi kaybettim.
bir şelaleden düşüyorum akıntının tersine.
yani her defasında bir düşüşün başlangıcına.
çaresizliğin insana saplandığı o yerdeyim.
gecenin sessiz bir saatinde diz çökmüş,
olamadığım kendime boyun eyiyorum.
sebepsiz değil ağlamalarım.
içimde artçı korkular besliyorum.
yalnızlığım çatlıyor.
düşüyorum.

salgın.!.

2010-10-23T00:40:00.001+03:00

şehirde salgın var.

yalnızlıklar ağaçlara asılmış.

bir lunaparkı haydutlar basmış.

atlı karınca rehin.

tekrar güneş doğsun istiyorlar.

içinizdeki çocuğa teslim olun.

kurtulun beton kutularınızdan.

yakın kağıt gemileri.

asfalt uzaklara karanlık çöktü.

ölü kedilerle oynuyor çocuklar.

bu kül bulutu içinde ateşi arıyor büyükler.

şehirde salgın var.

bedenler birbirine deyiyor.

duyguları topluyor maskeli adamlar.

bir pencere ,

diğerine açılıyor.

tırnakları ile duvar kazıyor yalnızlar.

kaçamıyorlar.

kendi içine katlanıyor dünya.

kapaklanıyor.

içimizde bir salgın var.

karşı çıkmak yerine ,

herşeye alışıyor.

karaLamaca.!.

2010-10-19T00:41:00.000+03:00

can't reach to sky.

vazgeçmek.!.

2010-10-16T12:42:00.001+03:00

sen ;
bir kentin balkonunda ,
plastik bir leğende ,
kağıttan gemiler yüzdürürsün.
alışkanlığın artar ,
denizi unutursun.
bir kentin salonunda,
mutfağa yakın bir yerde,
yeşil bir halı üstünde,
piknik yaparsın.
alışkanlığın artar,
çimenleri unutursun.
bir kentin uzak yollarında,
evinin camından bakar,
geçen onca arabayı izlerken,
bir nehir zannedersin.
alışkanlığın artar,
gerçekliği unutursun.

sen;
bir kentin kalabalık coğrafyasında,
bulunduğun onca mekanda,
onca gürültünün içinde,
bir sessizlik bulur ,
sana bakan bir çift göze razı olursun.
alışkanlığın artar,
beni unutursun.

yolluk.!.

2010-10-09T03:20:00.000+03:00

kibirin küllerinden mi doğdun ?
dumanın şehri kaplamış.
öfkenden denizler kabarmış bak.
bir kuyuya ay düşmüş ,
mehtabı heryerde güzel sanma.
yalnızlığın arayış içindeymiş,
yalnızlığına masal arama.
şöminene bir ceset torbası as.
uyandığında yalanlardan arınmış ol.
zira noel baba da yalan , sende.
bir masala dahil olmaya çalışma.
bu yalnızca çaresizliğin kinayesi.
infazı yargılama , yargısızca infaz ederken.
hangimiz kralız ?
hangimiz hangi filmde kahraman.
kendini çemberin dışında arama.
sen ölürsün, düşünce ölür.
varlık ölür.
geride yokluk kalacaksa,
itibara aldanma.
ne iyi ol , ne kötü.
ahlakı şevkinle yönet,
aklınla dizginle.
ne kral ol , ne kahraman.
merkezde ol ,
başkaları ile aynı doğrudan geçen.
kendin ol ,
başkalarına benzetmeden.

Formspring.!.

2010-09-29T17:39:00.000+03:00

herkez el attı , eksik kalmamak lazım değil mi? sorulacak çok şey varmış gibi. benim derdim şu yandaki resmi yapmaktı aslında. twitter muhabbetinede sırf o resmi yapabileyim diye girdim. yersen. sevgili gandalfı kendime yorumlayıp , sorularınızı cevaplayan ak sakallı amca karakteri yarattım. haydi , selametle...

nerdesin.!.

2010-09-29T00:56:00.001+03:00

en son seni öldürdüğüme takılma ,
bir zamanlar önemli olduğun içindi.
unuttuğum tek birşey vardı ;
içimdeydin sen.

    orta halli bir aileden gelmeyim. sıradan bir çocukluk. bisiklet umudu ile çalışılan dersler, beslenme çantaları, küçük aile kavgaları, beraber izlenilen filmler, yer yatakları. açıkcası çoğu zaman şikayet bile etmedim bu durgunluktan. çünkü galiba bende yeterince durgundum. orta halli karneler , orta halli işlere dönüştü zamanla. hırs barındırmam bünyemde. bu yüzden büyük işler peşinde koşmadım hiç bir zaman. yaklaşık sekiz senedir aynı kütüphanede çalışıyorum. etrafta sevilen birimiyimdir ? düşmanım yok. kavgadan uzak dururum.

    lise yıllarında aile kurma düşüncesi ile yanıp tutuşan , orta sıra çocuklarındanım galiba. masum aşkları arayan , fazla arkadaşı olmayan tiplerden. defter kenarlarına küçük şiirler yazan , bol bol kitap okuyan tipler. bünyesinde uzaktan sevdiği insanlar barındıran , açılmakta zorlananlar. şikayetçimiydim peki ? sanmıyorum. en azından bir sene öncesine kadar.

    hayatımın aşkı dediğim kadınla üniversite yıllarında tanıştım. bir alt sınıfımdaydı. kendi halinde sayılabilecek , durgun , güzel bi kadın. etrafında yüzlerce erkek olan tiplerden değil. daha çok gittiği mekanlarda sırtı duvara gelecek şekilde bir köşede oturup , saklanırcasına kitap okuyanlardan. şans eseri tanıştık. detaylara girmiyorum. çok sevdik birbirimizi. orta halli fakat biraz tutucu bir aileden geliyordu. dini temelleri olan bi tutuculuk değil. toplum baskısının yer çekimine eşdeğer olduğu o arka mahallelerde yaşanan "aman ne derler" baskısı. babası o küçükken ölmüştü. annesi ve halası ile beraber yaşıyordu.

    ikimizde mezun olduktan sonra evlendik. ucuz yollu bir mahalle düğünü olmasına rağmen , onunla olan ilişkimizin bu noktaya gelmiş olması , beni dünyadaki en mutlu insan yapmıştı. üniversite mezunu olmama rağmen , iş bulmakta zorlandım bir süre. sonrada kütüphaneyi buldum işte. yıllarımı verdiğim konudan uzak olsada , aslında çalışmaktan keyf aldığım bir yerdir. sonunda hayatımın kadını ile beraberdim , bize yeten bir işim de olmuştu. eksik olan , hayalimdeki aileyi tamamlayan şey iki çocuktu. ilk çocuğumuz işe girdikten bir sene sonra dünyaya geldi. diğeri ondan iki sene sonra. biz çok mutluyduk.

    çok iyi bir baba oldum. çocuklarının dersleri ile ilgilenen , resim ödevlerini onlar yerine yapan. onlarla oyunlar oynayan , dertlerini dinleyen. çok fazla yasak getirmeden , anlatarak yalnışları düzeltmeye çalışan bir baba. çok uslu yetiştiler. durumumuz kötü olmadı hiç , istedikleri çoğu şeye sahip oldular. şımarmadılar. ayrıca çok iyi bir eş oldum. çoğu şeyi beraber yapardık eşimle. yemekleri , temizliği. pazar piknikleri. biz çok mutluyduk.

    neden mi anlatıyorum tüm bunları. çünkü acı çekiyorum. çünkü dönüştüğüm şeyden bu denli rahatsız olmama rağmen yaptığım bazı şeylere engel olmaıyorum...

    geçen sene , eylül ayı , işten eve döndüğüm bir gün. elimde çocuklar için aldığım torba dolusu abur cubur. yüzümde herzamanki mutluluk ve gülümseme. kapıda karşılaştığım komşumla selamlaştım , evin kapısına geldim. zili çaldım. ses yoktu. bir daha çaldım. açan olmadı. belkide komşuya gitmişlerdir diye düşünüp , kendi anahtarlarımla açtım kapıyı. torbayı girişteki sehpanın üzerine koydum. ayakkabılarımı çıkardım. hava kararmaya başlıyordu. salonun ışıklarını yaktım. üzerimi değiştirmek için yatak odasına geçtim. fakat bir tuhaflık vardı. çekmeceler açık duruyor ve çoğu boşaltılmıştı. anlam verememiş olduğumu düşünsemde , hemen çocukların odasına koştum. ordada dolap ve çekmeceler boşaltılmıştı. gitmiş olabileceklerini düşünmek dahi istemiyordum. zira hiçbir sorun yoktu ortada. hemen telefona sarıldım , telefonu kapalıydı. büyük tepkilerim hiç olmadı. bugüne kadar kimseye bağırmadım. bağıramazdımda. öyle biri değildim. yine yapamadım. biraz başım döndü ve yatağa oturdum. nerdesiniz ki diye fısıldadım. kalbime birşey oturdu. nefes almak hiç bukadar yabancı gelmemişti. boğulur gibiydim. ayağa kalkıp cama doğru koştum. camı açıp kafamı dışarıya doğru uzattım , nefes aldım ilk defa alıyormuş gibi derin derin. dayanamadım kustum.

    gitmiş olabileceklerine inanmak istemediğim için , başlarına bişey gelmiş olma ihtimalini düşünmek daha doğru geliyordu. acıtsada içimi. kendimi biraz daha iyi hissettiğim bir an , . annesi son zamanlarda oldukça hastaydı. halasıda evlenmiş ve evden ayrılmıştı. fakat annesininde haberi yoktu. ikisinide aradım , ulaşamadım. fazla yabancıydım o an hissettiğim duygulara. içimde bir şeyler oluyordu. büyük bir üzüntü , yüksek gerilim. ama çıkamıyordu dışıma. anlamsız ve boş bakıyordum. komşulara sormak için apartmana çıktım. yan komşum öğlen sıralarında ellerinde bavullarla çıktıklarını söyledi. çıktılar diye fısıldadım kendi kendime. nerdesiniz ki?

    ne yapar insan böyle bir durumda ? komşulardan ve annesinden başka konuştuğu kimse yoktu. kime soracaktım ? nasıl arayacaktım ? daireme dönüp , salondaki tekli koltuğa oturdum. başımı ellerimin arasına aldım. beynimde aşırı bi sıcaklık , kafa derim soyuluyordu sanki. son bir kez fısıldadım. nerdesiniz ki? içimden bir şey çıktı o an. ellerimi havaya doğru kaldırdım , nerdesiniz ki diye haykırdım tüm sesimle ve cam sehpaya vurdum sinirden yumruk yaptığım ellerimi. sehpa paramparça oldu , elimde kesikler. artık boş bi bakış deildi gözlerimdeki. hırlıyordum. duvara doğru diktim gözlerimi. nefretle baktım saatlerce. ne düşündüğümü bilmiyorum.

    sabah sekiz sularında , telefon sesiyle irkildim birden. uyuya kalmışım. ellerim kan içinde. arayan karımdı. telefonu açtım , nerdesiniz diye sordum kısılmış sesimle. sorma dedi , sadece dinle. ne söylenir bilemiyorum , fakat böyle birden gitmek daha mantıklı geldi. sen farkında olmasanda bir süredir bakamıyorum gözlerine. artık sevmiyorum seni dedi. neden diye bağırdım. size bir kötülükmü yaptım. hayır dedi. sadece sevemiyorum daha fazla. bir süredir başkası ile görüşüyorum dedi. çocuklarım dedim. üzgünüm dedi. telefonu duvara doğru fırlattım. tüm eşyaları parçalamaya başladım. hiç kullanmadığım duygular , nehir gibi boşalıyordu içimden.

    insanın hayatı boyunca düşlediği ve sonunda sahip olduğu şey elinden alınınca ne yapar ? yeni dökülmüş asfalt gibiydim. kara bulutları tepemde toplayacak güce sahip hisediyordum kendimi. aklımda çok bişey kalmamıştı. çünkü sahip olmak isteyipte olabildiğim herşeydi onlar ve elimden alınmıştı. hemde hiçbir kötülük yapmama rağmen. kindi içimdeki yabancı duygu. hırstı.

     gözü dönmüş tabirinin canlı örneğiydim. bu kahrolası duyguları eski sakinliğimle dizginledim. dışarıdan gözükmeyecekti hiçbirşey. böyle yapmalıydım diye düşündüm. önce bir duş aldım. kıyafetlerimi giydim. evden çıkmadan aynaya baktım. kıyafetlerim , bedenim eski bendi , fakat gözlerimin ardındaki o duygular. içimde şeytan çağırmış gibiydim. kapıdan çıkarken yan komşu ile karşılaştım. bişeymi oldu diye sordu. sesimi terbiyelemek için öksürdüm. hayır dedim. bi hayli gürültü geldi dedi. duymadım dedim. bir şey daha söyleyecekti , gözlerine doğru baktım. pardon dedi şaşırmış bir şekilde. evine girdi , kapıyı hızlıca kapadı. gülümsedim.

    nereye gideceğimi bilmiyordum. fakat içimdeki yıkım duygusu dinmiyordu. herzamanki gibi otobüs durağına doğru yürüdüm. otobüse binip , iş yerime gittim. kütüphaneye girdim. diğer çalışanları selamladım. insanların bana korkuyla baktığını hissettim. kütüphanenin deposuna doğru ilerledim. jenaratör için kenarda duran iki tane benzin bidonunu aldım. kapaklarını açtım ve döke döke kütüphane içinde dolaşmaya başladım. çalışanlardan biri koşarak yanıma geldi. delirdinmi napıyorsun ? artık sizi sevemiyorum diye bağırdım. bırak onları diye üzerime yeltendi. bidonla yüzüne doğru vurdum. yere düştü. kaçmaya başladı. kütüphanenin girişine doğru geldim. benzinin son damlalarını da girişteki masanın üzerine doğru döktüm. sabah olduğundan fazla kimse yoktu kütüphanede. bu halimi görenler kaçmıştı zaten. cebimden bir kibrit kutusu çıkardım. bir tanesini yaktım. yere doğru bıraktım. ateşten bir ordu , bir vadiye yayılır gibi yayıldı alevler kütüphanenin içine. dışarı çıktım. çalışanlar karşı kaldırımda polislere beni gösteriyordu. gülümsedim. korkaklar , sevemiyorum artık sizi diye haykırdım. kütüphanenin camları patladı o an. iki tane polis bana doğru koşmaya başladı. kahkahalar atarak onlara doğru koştum. insanın daha önceden kavga etmemiş olması galiba hiçbirşeyi değiştirmiyor. zira kaybedecek bişeyi kalmadığında dünyanın en güçlü insanı oluyorsunuz. üstlerine doğru atladım. içimdeki nefret vücuduma kol geziyordu. kollarıma , ordan yumruklarıma akıyordu. bir yandan vuruyorlardı, fakat hissetmiyordum. iki poliside oracıkta yere serdim. yine kahkahalarla koşmaya başladım. çünkü içimdeki ateş henüz sönmemişti. yapacak şeylerim vardı.

    polis peşimdeydi artık bunu biliyorum. kim olduğumuda biliyorlardı. fakat pek umrumda değildi. yinede yakalanmamak gerekirdi. çünkü yapacak şeylerim vardı. kütüphaneden bir kaç sokak ilerde , karımla yıl dönümlerinde gittiğimiz bir restorant vardı. koşarken tesadüfen yanından geçtim. bir kaç saniye sonra durdum. geri döndüm. restorant'a girdim. mutfağa doğru ilerledim. garsonlardan biri durdurmak istedi. kenara doğru iteledim. mutfakta iki aşçı vardı. geldiğimi görmediler. duvarda asılı bıçaklardan birini aldım. ahçı tencereyi karıştırırken , arkasından yaklaşıp , biz artık sizi sevemiyoruz diye fısıldadım kulağına. tam dönecekken kestim boğazını. diğer aşçı beni farkedip kapıya doğru yeltendi. tezgahın üzerinde çıkıp kaçan adamın üzerine atladım. yere düştük. ne olur yapma , ailem , çocuklar var dedi. gözlerinin içine baktım. yapma dedi. hiç birşey söylemedim. bıçağı kalbine doğru sapladım. içeri bir garson girdi. elimdeki bıçağı görünce tekrar dışarı çıktı. peşinden gittim. kapıdan çıktı , koşarak uzaklaştı. bir masanın üzerine çıktım. içeride oturan müşterilere. biz artık sizleri sevmiyoruz diye bağırdım. insanlar panik halinde kapıya koşmaya başladılar. yakalayabildiğimi öldürdüm orda. sonra siren sesleri duyuldu sokakta. mutfağa doğru koştum arka kapıdan kaçtım.

    üstüm başım kan içindeydi. sokak sokak koşuyordum. elimde bıçak. kalabalık bir pazara dalan kamyon gibi. gören kaçıyor , göremeyen eziliyordu. kırmızı görüyordum dünyayı. ter içindeydim. yorulamıyordum. ne olduğunu bilmediğim şeyler hissediyor ve doyamıyordum. başım oldukça belaya bulaşmıştı. bir an kafamı toparlayıp saklanmam gerektiğini düşündüm. akşam sularında eve vardım. evin önünde bir polis arabası bekliyordu. gelmemi bekliyorlardı. yan apartmanın bahçesine daldım. ordan kendi bahçemize atladım. balkona tırmandım. camı kırıp içeri girdim. ışıkları açmadım. ilginçtirki hala gülüyordum. elimi yüzümü yıkadım , temiz kıyafetler giydim. girdiğim yoldan ayrıldım evden.

   çok mutlu olduğunuz anlarda pır pır atarya kalbiniz. aynen öyle atıyordu kalbim. yeni bişeyi keşfetmenin verdiği heycanı yaşıyordum sanki. fakat uzaklaşmam gerekiyordu. evden bir kaç sokak uzaklaşmıştım. saat bi hayli geç olmuştu. ortalıkta kimseler yoktu . sokağa bir araba girdi. böyle koşarak biyere varamazdım. arabayı durdurdum. normalde beni alt edebilecek biriydi içindeki. lakin bişey soracakmış gibi yaklaştım , camı açtığında , göğsüne doğru sapladım bıçağı. kapıyı açıp , arabadan dışarı çıkardım adamı. can çekişiyordu. yere yığıldı. bir kahkahalar eşliğinde bir kaç kez tekmeledim adamı. arabaya atladığım gibi uzaklaştım ordan.

saatlerce yol gittim. şehirden uzaklaştım. bir orman yoluna girdim. bir kaç km daha ilerledikten sonra hiçliğin ortasında terkedilmiş bi ev gördüm. arabayı görünmeyecek şekilde parkedip eve daldım. çok uzun zamandır kimselerin uğramadığı belliydi. camların bazıları kırılmış ,eski bir koltuk dışında içeride hiç eşya yoktu. tek katlı tahta bi yapıydı. güneş doğmak üzereydi. koltuğa uzandım. içim huzur doluydu. sorgulamadım. gülümsedim.

    sabah inek sesleri ile uyandım. hemen kalkıp kırık camdan dışarıya doğru baktım. bir inek sürüsü ve bir çoban , evin yakınlarından geçiyorlardı. çoban çalıların arasına sakladığım arabayı farketti. eve doğru baktı. eğildim. yerde kırık bir tahta parçası vardı. elime aldım , sürünerek kapıya doğru ilerledim. kimse varmı diye bir ses geldi. sesimi çıkarmadım. kapının arkasına doğru geçtim. ayak sesleri kapının önüne doğru yaklaştı. kapı aralandı. kimse varmı diye seslendi çoban. sessizce ayağa kalktım , kafasına vurmak için sopayı yukarı doğru kaldırdım. içeri girmedi. sürünün yanına doğru ilerledi. biraz bekledikten sonra uzaklaştılar.

    artık burda duramazdım. arabaya atlayıp yola koyuldum. karımın annesinin oturduğu şehre doğru yol aldım. bir kaç saat sonra şehre vardım. buralara daha önce gelmemiştim. fakat annesinin attığı mektuplardan adresini biliyordum. bir kaç kişiye sorduktan sonra mahalleyi buldum. arabayla yavaş yavaş mahalleye girdim. ve bakın şansıma kim oradaydı.

    annesinin evinin önünde bir araba. arka koltukta çocuklarım oturuyordu. arabanın arkasında bir adam , bir yandan telefonla konuşuyor bir yandanda bagaja bavul yerleştiriyordu. derken apartmanın kapısında karım göründü. adama yaklaşıp yanağından öpütü. hala gülüyor olmam nekadar normaldi tartışılır. ellerim terlemeye başlamıştı. koşuyu başlatacak düdüğü duymayı bekleyen köpek gibiydim. karım arabaya bindi. adamda bagaj kapağını kapatıp arabaya bindi. araba çalıştı ve yola koyuldular. bir yandan kahkahalar atıyor bir yandan direksiyonu yumrukluyordum. yine kafa derim soyulacakmış gibi hisediyordum.

    peşlerinden takip etmeye başladım. ne için sabrediyordum bilmiyorum. sadece izledim. şehirden çıkıp dağ yollarına doğru saptılar. devam ettim. akıllarında bir süre kaçmak vardı galiba. zira oraya gelebileceğimi biliyorlardı. eminim karım benden pısırık diye bahsetmiştir. gelsemde dizlerine kapanıp ağlayacağımı düşünmüştür. eminim.

dikkat çekmemek için bi hayli uzaktan takip ediordum. köy yollarında ilerliyorlardı. gözden kaybetme olasılığım fazla olmadığı için olabildiğince uzaktan ve görünmeden takip ettim. yüz metre kadar ilerde durdular. arabayı yolun kenarında ormanın içine doğru parkettim. arabadan indim ve izlemeye başladım. çocuklar arabadan inip yakında bir eve doğru koştular. karım dikkatli olun diye bağırıyordu arkalarından. bagajdan bavulları alıp eve doğru ilerlediler. karanlık çökene kadar arabanın yanında bekledim. gece oldu.

    eve doğru yaklaştım. evin yanındaki ahıra girdim. bir süre evi izledim. derken kapı açıldı. sigaram arabada kalmış onu alıp geliyorum dedi adam. arabaya doğru ilerledi. arabada bulduğum levyeyle adama doğru yaklaştım. tam farkedip arkasını dönmüştüki , kafasına sert bir şekilde vurdum. yere yığıldı. vurmaya devam ettim. yüzü gözü tanınmayacak hale gelmişti. artık sizide sevemiyoruz diye fısıldadım kulağına. oysa çoktan ölmüştü.

    evin kapısına doğru yaklaştım. piyango tutturmuş gibi bir sevinç vardı içimde. bi çocuğum olmuş gibi. yaz sıçağında soğuk bir denize dalmak gibi. evin kapısını araladım ve içeri girdim. koridorun sonunda mutfak vardı. üst kattan çocukların sesi geliyordu. karım salondan çocuklara yarım saat sonra yemek yiyeceğiz diye seslendi. beni görmeden mutfağa doğru ilerledim. bulabildiğim en büyük bıçağı alıp salona gittim. koltuğa uzanmış televizyon izliyordu. hayatım diye seslendim.

    birden korku içinde yerinden zıpladı. tam bağıracakken yakaladım ve kapadım ağzını. sus dedim kısık bir sesle. bana söylediğin gibi sadece dinle. buraya seni öldürmeye gelmedim. çünkü ozaman bana yaptığın şey sona ermiş olacak. düşünemeyeceksin fazlasını. çocuklara seslendim ; çocuklar , babanız geldi. çocuklar sevinç içinde aşağıya indiler. annelerinin ağzını kapadığımı ve elimdeki bıçağı görünce , çığlık atmaya başladılar. susun diye bağırdım yüksek bir sesle. daha önce hiç yüksek sesle konuşmamıştım onlarla. hiçbir zaman kızmamıştım. bu durum onların susmasını sağladı. korktular benden. gülüyordum hala bir yandan. seninki nerde biliyomusun diye sordum kadına. çaresiz ve korku dolu bakışlarla gözlerime baktı. artık nefes almıyor dedim. ayakkabılarımdaki kanları gösterip , bak bunlar sevgilinden arta kalanlar dedim. yüzümdeki gülümseme kayboldu birden. koltuğa duğru attım karımı. çocuklar yanına koştular. özür dilerim , lütfen bize bir şey yapma dedi. ne yapmamı bekliyordun diye sordum. lütfen dedi. ağlamaya başladı.

bir şehri kana buladım da geldim..
yalan olduğunu gösterdiğin hayatı yok ettimde geldim.
sana nefretimle geldim.
koca şehir yerle bir oldu ,
ama sen yine kaldın içimde.
seni şuracıkta öldürsem ne yazar,
içimdesin sen .
içimde.

-- O--
işte bu yüzden o gün bıçağı kendime sapladım.
seni öldürmekti amacım.
gerçekten sevdiğim seni.
gerçek seni.
komik ;
kurtardın beni ,
ölemedim.

.!.

2010-07-15T02:23:00.000+03:00

satılabilen birşey olsaydı sevgi , aldatmış olacakmıydı satıcısı ?

zEkoRizMa.!.

2010-06-15T05:30:00.002+03:00

çünkü dinleri kediler yarattı. ve mundar oldu tüm hazlar.

Rüyadan.!.

2010-06-04T02:53:00.000+03:00

Düşünüyorumda , eğer birileri bizi bir şekilde izliyorsa gökyüzünden , kimbilir nekadar robotsu görünüyoruzdur. İnsanlığın büyük kısmı aynı saatlerde uyanıp , aynı saatlerde işe gidip , aynı saatlerde evine dönüyor. Toplu halde araçlara biniyor yada toplu halde sokaklarda yürüyorlar. Sabahları uyanıp camdan caddeyi izlediğimde hep bu gelir aklıma. Sonra saçma diye düşünür , hazırlanır , işe giderim.

Bugün de bunu düşündükten sonra hazırlanmaya başladım. Ana caddeye bakan eski bir apartmanda oturuyorum. Hernekadar dışarıdaki seslere alışmış olsamda , bu eski binanın ince duvarları yüzünden , komşularımı duymaya hala alışamadım. Beş dakika içerisinde üst komşularım , çocuklarını okula göndermek için yüksek sesli bir sahne oynayacaklar. Kimilerinin çocuk yapmaması gerekli diye düşünüyorum. Banane. Ekmekleri kızartma makinasından alıp , portakal suyumu hazırladım. Kendine bakabilen tiplerden sayılmam. Zayıflığımın sebebide bu olsa gerek. Yer yer yayları görünen eski koltuğuma oturup hazırladığım şeyleri bitirdim. Portakal suyunun son kalan yudumunu bardakta bırakıp kalktım. Sırada iş kostümünü giymek var. Kostüm dediğime bakmayın. Takım elbise giyiyor olmam komik geliyor bana. Fakat her aynaya baktığımda , "orta halli" bir yakışıklısın be oğlum" diye kendimi avuturum. Anahtarlarım , evet. Cebimdeler. Çantam , evet. Oda burda. Çıkabilirim.

-- o --

Kapıyı açtığımda üst komşunun oğlu koşarak önümden doğru geçti. Annesi yukarıdan yüksek sesle birşeyler söylüyor. Çocuksa "tamam anne" die karşılık vererek aşağı iniyordu. Gülümsedim bi an. Alaycı bir gülümseme. Böyle devam edersen , kaybedeceksin çocuğunu. Merdivenlerden aşağıya doğru inmeye başladım. Apartman kapısının camlarından güneş ışığı vuruyordu içeriye. Güzel bir gün. Kapının yere bi hayli yakın olan otomatiğine ayağımla dokdum. Eski binanın , eski otomatik kapı sesi. Kapıyı henüz açmamıştım ki , dışarıdan yüksekçe bir ses duyuldu. Muhtemelen bi kaza oldu. Bir an umarım kimseye bişey olmamıştır diye düşündüm . Korkarak. Sokağa fırladım. Yirmi metre kadar ileride , bir kamyon ters dönmüş alev alev yanıyordu. Sürüklendiği belliydi. Olduğum yerden kamyona kadar süren kan izleri. Tanrım. Etrafta bir kalabalık vardı , fakat alevler yüzünden kimse kamyona yaklaşamıyordu. Nedeni bilmiyorum , kamyona doğru koşmaya başladım. Şoför ters dönmüş kamyondan sürünerek çıkıyordu. Yolun karşısında bir kaç kişi , ellerinde yangın söndürücülerle alevleri dindirmeye çalışıyordu. Kamyonun yanına geldiğimde , birdaha asla unutamayacağım o görüntü ile karşılaştım. Gördüğüm an dizlerimin üstüne çöktüm. Kamyon kasasının altına sıkışmıştı. Sürüklenme nedeniyle muhtemelen bacaklarını kaybetmişti. Tanrım. Korkunç diye tekrarlamaya başladım. Üst komşunun küçük oğlu. Ağzından kanlar geliyor. Gözlerinde garip bir grilik. Bişeyler fısıldıyor gibiydi. Yaşıyor diye bağırdım. Belkide öyle düşündüm o an. Heryeri kan içindeydi. Panik halinde yanına gidip , seni kurtarıcam diye haykırıyordum. Gri gözleri ile bana bakıp , geliyor dedi.

-- o --

Annesi ve babası çığlıklar içinde koştular yanıma. Beni bi kenara itip , çocuklarının başında ağlamaya başladılar. Tanrım. Korkunç diye tekrarlıyodum içimden. Etraftaki kalabalık öylece olayı izlerken , ambulans geldi. İçinden fırlayan ekip çocuğun yanına geldiğinde çoktan öldüğünü söylediler. Kaldırıma oturup , başımı ellerimin arasına aldım. Kalp atışlarımı hissediyordum. Dizlerim titriyordu. Korkudan hayal görmüş olmalıyım diye düşündüm. Geliyormu ?

Yaşadığım şokun etkisinde , daireme dönmek üzere ayağa kalktım. Çantam nerdeydi bilemiyorum. Aldırmadımda. Henüz iki adım atmıştımki , büyük bir patlama sesi duyuldu. Caddenin yüz metre kadar ilerisinde alevler yükseliyordu. Şehrin en büyük alışveriş merkezi. Alev alev yanıyordu. Daha "neler oluyor" diye düşünemeden , bir patlama sesi daha duyuldu. Muhtemelen arka sokaklardan birinde birşey oluyordu. Çığlıklar öylesine artmaya başladıki , bir an aklımı yitirdiğimi düşündüm. Gökyüzü siyah bir dumanla kaplandı. Etrafta insanlar koşuşuyordu. Kimisi yaralı , kanlar içinde. Kimi panikle nereye gittiğini bilmeden. Bir an sokak lambasına sarıldım. Neler oluyor diye bağırmaya başladım. Sesler durmak bilmiyordu. Heryerde alevler , heryerde yaralı insanlar. Kafamı kaldırıp gökyüzüne doğru çığlık çığlığa bağırırken , kara dumanların içinde bir şey belirdi. Böylesine büyük birşeyi hayatımda ilk defa görüyordum. Şehrin yarısını kaplar büyüklükte , uçağa benzer bişeydi. Biryandan hala neler oluyor diye çığlıklar atıyordum. Yanıma insanlar geliyor , yardım edin diye ağlıyordu. Yapamıyordum. Derken gökyüzündeki şeyden , büyük kollar uzandı üzerimize doğru. Bu büyük şey insan toplamaya başladı. Kaçmam gerektiğini düşündüm. Koşmaya başladım.

-- o --

Sokağın diğer tarafına doğru koşmaya başladım. Yerde yatan insanların üzerinden atlıyordum. Şehir birbirine girmişti. Yıkıntılar. Akşam üstü karanlığı gibiydi. İkiyüz metre kadar koştuktan sonra bir ara sokağa daldım. Git gide darlaşan bir sokaktı. İlerledikçe kimselerin kalmadığını farkettim. Güvenli olduğunu düşünüp bi duvar dibine oturdum. Caddeye doğru bakıyordum. O koşuşturmaca içinde , gökyüzündeki şeyden uzanan kollar insanları bir bir yukarı çekiyordu. Bitkin düşmüştüm. Neler olduğuna dair bir fikrim yoktu , olamıyorduda. Düşünemiyordum.

Neler oldu bilemiyorum. Uykuyamı daldım , bi şok mu geçirdim. Fakat bir anda farkettimki hiçbir ses duyamıyordum. Kulaklarıma bişey olduğunu düşündüm. Caddeye doğru baktım. Kimse görünmüyordu. Bittimi diye düşündüm. Hava aydınlanmaya başladı. Gökyüzüne doğru kafamı kaldırdım. Kara duman kaybolmuştu. Ayağa kalkıp caddeye doğru yürüdüm. Caddeye vardığımda , cesetlerden başka hiçbir insan yoktu görünürde. Tüm alevler sönmüş gibiydi. Caddede yürümeye başladım. Yıkılan binalar , yerlerdeki cesetler , etrafa saçılmış arabalar. Aralarıdan geçerek evime doğru yürümeye başladım. Aklımda öylesine çok şey vardıki , hiçbirini tam olarak düşünemediğimden , aslında pekte bişey düşünmüyor gibiydim. Evime doğru yürürken , birden önüme büyükçe bir gölge düştü. Arkamı döndüm ve döner dönmez korkudan kendimi yere doğru attım. Gözlerimi ellerimle kapadım. Ne olur öldürme diye bağırmaya başladım. Korkma dedi. Parmaklarımın arasından doğru o şeye doğru baktım. Tanrım. Boyu belkide on metreye yakın , kocaman bir insandı. Tek dizinin üzerine çöktü , kocaman elini bana doğru uzattı. Atla dedi.

Ayağa kalktım , silkelendim. Nesin sen ? Öldüm mü ? Hiç yaşamadınki dedi. Duraksadım. Bu duruma karşı ne sorulabilirdi bilemedim. Nasıl ? Atla dedi. Eline atladım , beni omzuna doğru bıraktı ve yürümeye başladı. Bir devin omzunda şehrin içinde ilerliyordum. Anlatmayacakmısın diye sordum. Biraz daha bekleyeceksin dedi. Bi süre ilerledik. Şehrin hemen dışındaki ormanlık alana doğru ilerledi. Herşeyi böylesine yukarıdan görüyor olmak nekadar güzel dedim. Gülümsedi. Ağaçlar aşağıda kalıyordu ormandan geçerken. Ormanın bitiminde bir duman yükseliyordu , fakat nerden çıkıyordu henüz göremiyordum. Yürümeye devam ettikçe farkettim ki , bu kocaman bir çukurdu. İçerisinden alevler yükseliyordu. Sanki kocaman bir göktaşı düşmüşte oluşmuş gibi , fakat oldukça derin. Çukurun yanına geldiğimizde beni eline alıp yere bıraktı. Çukurun çapı elli metre kadar vardı. İçinden uzanan alevler devin boyunu geçiyordu. Esen hafif rüzgar alevleri bizden uzak tutuyordu. Üzgünüm dedi ve anlatmaya başladı.

-- o --

Adım Levin. Bizim dünyamızda buraya çok benziyor. Hemde oldukça. Fakat sizin tanrı diye adlandırdığınız şey , bizim dünyamızda yaşıyor. Aramızda dolaşıyor. Bence onu tanımadığın için şanslısın (gülümser). Dünyamızı kötülük yönetir. Belkide sizin şeytan dediğiniz şey , bizim tanrımızla aynı anlama geliyordur. Fakat her varoluşta olduğu gibi arada iyiliklerde olmuyor değil. Bende açıkcası o iyi olanlardandım. Fakat iyilik bizim dünyamızda bir suçtur ve bu yüzden lanetlendim. Öyle bir lanetki , kötü olmamız kaçınılmaz. Şöyleki ; dünyamızda iyi olanlar önce esir alınır. Sonra belirli büyülere maruz kalır. Bu işlem sonunda üzerimize bir lanet çöker. Sizin dünyanız , aslında bizim rüyalarımızdan oluşuyor. Biz her uykuya daldığımızda , uzayda bir gezegen oluşuyor ve hayat başlıyor. Ve tanrımızın laneti ile , rüyaların yarattığı bu gezegenlerdeki insanlar , kötü olmaya başlıyor , zarar vermeye hatta birbirlerini öldürmeye başlıyorlar. Yani başlıyorsunuz. Fakat tanrımızda biliyorki her varoluşta olduğu gibi arada iyiliklerde oluyor. Bu yüzden yarattığımız gezegenleri yok etmeye zorlanıyoruz. Yani bizim tanrımız , bize tanrılık yaptırarak kötülüğü öğretmeye çalışıyor.

Bildikleriniz ve gördükleriniz benim bildiğim ve gördüğüm şeyler. Sizler benim rüyalarımdan var oldunuz. Bunu sizlere yaşattığım için üzgünüm. Fakat ölmeme bile izin vermiyorlar. Son olarak bu çukura atladığında , bu dünya kendi kendine yok olacak. Bir dahaki uykumda , tüm bunları tekrardan yaşayacaksınız. Farkında bile olmadan. Üzgünüm küçük dostum. Malesef nekadar iyi olduğunun bi önemi yok.

-- o --

- Belkide ölmüş olmayacağız ,
sen tekrar uyuyacaksın.

Baarma Ailesi.!.

2010-05-30T03:51:00.002+03:00

Sormadan söyliyeyim , resimdekilerin hepsi benim , evet.!.

şeytan.!.

2010-05-19T05:04:00.000+03:00

simasını aşka yorduğunuz ,
buluttan bir eldir size uzanan.
elçi değildir.
zail sandığınız renklerin tanrısıdır.
zeval vakti sıcağı gibidir.
yokluğunda hayalini kurarsınız.
varlığı terletir , korkarsınız.
aşinalık terbiyecisidir.
istesenizde bıkamassınız.
tatlı söz yılanıdır.
çatallı dilinden korkamassınız.
gözüyle gördüğü masaldır.
kulağınızı verirseniz esrik olursunuz.
ruhunuzda eksik olan renklerdir.
öyLe bir görünürki tam olursunuz.
oynadığı oyun değil ,
yarattığı hayattır.
belki bu yüzdendir ki
asla dedikleriniz onda elbettir.
yalnızlığı dünya kadar kalabalıktır.
siz hiçbir surete denk gelemessiniz.
sıradanlıktır mizacı.
ruhundaki lüxü bilemessiniz.
hayatınızı kandırır.
gerçek zanneder devam edersiniz.

oysa ;
simasını aşka yorduğunuz,
buluttan bir eldir size uzanan.
ve güçlü rüzgarlardır arkasında duran.
bir söz söylemeye yeltenirsiniz.
rüzgarla konuşur,
kaybolur.
kendisi kaybolurda,
siz gölgesinden kurtulamassınız.

ağaç.!.

2010-05-11T00:13:00.000+03:00

toprak hiç aldatırmı ?
çitin diğer yanında bir erik ağacı çıkar ,
sen kızarsın.
bırak kökü nerde olursa olsun ,
dalları uzanır sana kimi zaman.
ağaç hiç aldatırmı ?
zorlamadıkça her yana yayılır ,
sen yine kızarsın.
ne toprak senin olur ,
ne ağaç.

çitin sen tarafında bir ağaç çıkar ,
bu defa büyümesin diye sızlanırsın.
gönül bahçesi küçüktür ,
ağaç dallanır ,
yayılır.

ağaç bu ,
sence aldatır.
bence toprağın dilidir.
gördükçe güneşi sözlenir.
her bir dal bir cümleye dönüşür ,
sana ulaşanlar kadar ,
ulaşmayanlarıda olur.

ağaç bu ,
bence konuşur.
her dediğini duyamassın ,
duyduklarınla mutlu olursun.
duymadıkların ,
çitin diğer tarafında biter.
kim bilir ,
belki diğer tarafada bir tohum düşer.

sen kızarsın ama ,
ağaç aldatmaz ,
sadece güneşe doğru yükselir.
sense büyümesin diye dallarına asılırsın.
fakat sadece bir salıncak kadar yıpratırsın.

Bin , Bir.!.

2010-04-13T04:11:00.001+03:00

tamamı bu işte.
zaman aklı dizginler.
sözlerle büyür.
emirlerle yaşlanır.
bin çeşit ağaç vardır.
hepsi toprağa kök salar.
hepsinin dalları var , yaprakları.
sonbahara aynı renklerle tepki verir.
sonra dökünür gerdanından.
kök toprağa ,
yaprakta toprağa.
her insanın gölgesi var.
her insanın ışıktan bir yalanı.
inanmaya ozaman başlarız.
göz nezaman ilk açılır ,
önce korkar gölgesinden ,
sonra bağrına basar.
güneş mütemadiyen bir gölge yaratır ,
nekadar ayakta kalırsan.
elbet dökünür gerdanından ,
insan toprağa.
seni sulayacak suyu satarlar sana.
ve mutlaka her adımın bir bedeli vardır.
yerinde durursun,
geçtim zannederler.
oysa onların zamanından çalınır,
duranların şarkılarından.
kimileri kat çıkar hayatına,
kimi bahçesinde zeminden.
bin çeşit kuş vardır.
hepsinin kanatları var , gagaları.
mevsimlere aynı göçlerle tepki verir.
bin çeşit yıldız vardır.
güneş doğar kaybolur,
gece olur hoşbulur.
hepsi aynı görünür dünyadan.
biyerlerde kalabalıklar vardır.
hepsi sabah işine gider ,
akşam evine döner.
hepsi aynı görünür baktığında.
nasıl başka göreyim seni ?

bir çeşit yalnızlık var.

daima tek kişilik.

çabalamakmıdır ,

kabullenmekmi bilemem.

fakat bakarsanız ,

hemen görürsünüz beni.

Senden sonra.!.

2010-04-07T05:03:00.005+03:00

" ...Artık aylak aylak dolaşmak yok , bu karanlık gecede. Her ne kadar kalp eskisi kadar sevgi dolu , ay eskisi gibi parlak olsa da.
Çünkü kılıç kınını yıpratır ve ruh da göğsünü insanın.
ve ara vermesi gerekir kalbin nefes almaya bir süre.
Artık aylak aylak dolaşmak yok ayın ışığında , geceleri... "

Yapraklar dahamı sarı bugün. Gökyüzü dahamı karanlık. Oysa sonbahar ve gidişin arasında bağlantı kurmamak için elimden geleni yapıyorum. Fakat eminim , yapraklar bugün daha soluk , daha ruhsuz. Eminim , bugün diğer günlerden daha karanlık.

Tüm bu insanlar senin içinmi buradalar ? Şimdi eksik olduğumu düşündükçe hiçliğe daha çok yaklaşıyorum. Saniyelik bir dünya turu atmak isterdim. Bedenimle değil , ruhumdan arta kalanla. Ve belki geçerken farklı yerLerden , seni görme umudu ile dolup taşar , ağırlığımdan bir denize düşer , balık aklımla unuturum seni. Mümkünmü unutmak ? Değil!

Herkez burdamı ? Annen , baban. Küçük kardeşin , bir acının insanı büyütebileceği kadar yaşlı gözüküyor gözüme. Seni suçLamakmı en doğrusu ? bak , biz geride kalanlar , ne haldeyiz şimdi...

İşte gidiyorsun. Yere uzansamda seni görebileceğimden daha aşağıya. Seni görmek istediğimde toprağı kazmak , saygısızca olacaktır. Yalnış ve hatta ahlaksızca olacaktır. fakat seni bir daha görmek için aklımdan bunu geçirmiş olmam , sonu mutsuz bitsede ağLatmayan çocuk masalları gibi değilmi ? Fakat bir kahraman olamadım hayatında. Kahramanlar insanları kurtarır. Ben seni kurtaramadım. Oysa kalbim senin için atıyordu.

Herkez gitti. Dün geceki gibi , yine baş başayız. Uzanabilirmiyim toprağına ? Hava kararmaya başladı. Korkardın geceleri yalnız kalmaktan. Mecburi yalnızlıklarında , tüm ışıklarını açardın evin. Doğum gününde aldığım abajuru getireyimmi evden ? Seni böyLece bırakamamya burda. Korkma olurmu. Ben senin yerine çok korkarım. Sen korkma artık.

Bekçi geliyor. Sanırım gitme vaktim geldi. Hayır , korkma. Hergün seni görmeye gelicem.

---o---

Hani birbirimize ilk yakınlaştığımız zamanlarda söyLerdimya , nereye gitsem yanımda sen varmışsın gibi hissediyordum . Şimdi sanki içimden beni takip ediyorsun. Gölgen yok , öyLesine içimden. Yaşadığım yeri bilmezdin , bense yanımdaymışsın gibi geçtiğim heryeri anlatırdım sana. Sen denizi bilirdin , fakat ben yinede anlatırdım nekadar güzel diye. Kedilerimi , bisikletimi , oltalarımı , gözlüğümü , zaman geçirdiğim yerleri. Seninde benim gibi denizi olan biryerde yaşamış olman , hatta denizin aynı deniz olması bile aşktı benim için. Çünkü sen uzak kalıp denize ben anlattığımda , hayalini kurduğun deniz , benim gördüğümle aynı olurdu. Beni eskiden daha çok isterdin , sonra gittin. İlk gidişindi. Şimdiki gibi değil. İstesem görmeye gelebilirdim seni. Sen bunu yapamayacağın için bende gelmedim hiçbir zaman. Sen yılları atLattın , ben seni tanıdığım günü yıllarca yaşadım.

Eve gitmek istemiyorum. Daha doğrusu , galiba herhangi bir cennette sensiz olmak istemiyorum artık. Şimdi seninle alakası olmayan şeyLer bile zorLa seni anlatacaklar bana. Dinlemek istemiyorum. Çünkü dünden beri , ben beni yeterince çıldırtıyorum. evet , eve gitmemeliyim.

---o---

Bugün yapraklar ruhsuz , gökyüzü karanlık. Hala uzayda olduğumuzdan emin olmak için bakabileceğimiz yıldızlar bile gözükmüyor bulutlardan. Kasveti sırtımda taşımaya başladım sanki. Dizlerim çözülüyor artık yürümekten. Nereye gidiyorum bilmiyorum. Belkide itiraf edemiyorum kendime. Çünkü içimdesin , duyarsın. Duyarsan üzülürsün.

Sarhoşluk gibisin. Sen şişenin sonu , bense yitik bi karaciğer. Ve hiç bir tıbbi yardımı kaldıracak durumda değilim artık. düşüncelerim it dalaşında. Belkide arada duyduğum insan sesLeri banadır. Savaş meydanına düşen uçak gibiyim. İrtifa benciliyim. Düşüyorum. Karanlık bir sonbahar günü , sen öldün ben üşüyorum.

---o---

Oturduğum demir titriyor. Sesler metronom. İri yapılı şeytanın gözLeri parıldıyor. Korkmuyorum. Sesler yükseliyor. Şeytanın kahkahası demirden , hissediliyor. Bilirsin , eski oturduğum sokağı. Hani senin evinin yanındaki anayolun karşısında. Çok çocukluk geçirdim orda. Çok asiliğim oldu. İki üç sokak aşağısında , tren rayLarına çıkar , arkadaşlarımla cesaret oyunları oynardık.

Şimdi oyun oynamak için bir sebebim yok.
Şimdi çocuk gibi mutlu olmak için hiçbir sebebim yok.
şimdi sen yoksun , tren var.
Geliyorum.

Cinayet.!.

2010-03-04T19:47:00.001+02:00

ilkbaharın en sevdiğim yanı , yakıcı olmayan güneşi ve insanı sinir etmeyen rüzgarı.

evet , yolun kenarında , bavulunun üstüne oturmuş sigara içen benim. on dakika önce karımı öldürdüğümü kim anlayabilirki şu sakin tavrımdan. burası filmlerde gördüğümüz , sonsuz mısır tarlaları ile bezenmiş , üç beş tane çiftlik evinin bulunduğu o sıradan yerlerden biri. işlediğim suçun üzerimde oluşturmadığı gerginlikle , yolun kenarında bir araba geçer umudu ile bekliyorum.

bu noktaya nasıl geldim , nasıl getirildim. hayattan çokta beklentisi olmayan biriyimdir. gençlik döneminde bi kaç büyük şehir , bir kaç farklı ülkede bulundum , yaşadım. henüz 22 yaşındayken herşeyi bırakıp buraya yerleştim. buralarda pek insan bulunmaz. buraların en sevdiğim yanıda buydu zaten. herneyse , beklediğim iki saatin ardından sonunda bir araba göründü uzaktan. ayağa kalkıp o klasik otostop hareketini yapmanın vakti geldi.

araba yaklaştı ve yanımda durdu. camı açıldı. içeri doğru eğildim. kırklı yaşlarında , iyi giyimli bir adamdı direksiyon başındaki. tek başınaydı. kafasındaki kovboy şapkasınada bakılırsa , çiftçi ruhunu kaybetmemiş , büyük toprak sahibi insanlara benziyordu. nereye diye sordu. okyanus dedim. kabul eder bi mizaçla başını salladı. bavulumu gösterdim , bagaja baktım. arabadan inip bagaj kapağını açtı. bavulu taşımakta zorlandığımı görünce yardım etti. bagaja koyduk. galiba birini öldürmüşsün dedi ve gülümsedi. belkide dedim , gülümsedim.

okyanus yaklaşık kırkbeş dakikalık bir mesafedeydi. yola koyulduk. bir kaç dakika süren sessizliği bozmak adına olsa gerek , hava bugün nekadar güzel değilmi diye bir cümle kurdu.daha güzel olamazdı dedim. ilkbaharın en sevdiğim yanı , yakıcı olmayan güneşi ve insanı sinir etmeyen rüzgarı. gülümsedi. sinir etmeyen bir rüzgar demek. neden okyanus diye sordu. tekrar çocuk olmayı özLedim , belki bir kaç taş sektiririm dedim. parmağımdaki yüzüğü göstererek , evlisin galiba dedi. evliydim , bu arada sigara içebilirmiyim ? tabiki diye yanıtladı. evliydim. o nekadar mutluydu bilemiyorum fakat ben herzaman onun yanında olduğum için çok mutluydum. ondan bu sakinlik ve huzurdan sıkılmamasını , benim gibi , sadece benimle olduğu için mutlu olmasını istedim ama galiba o burda olmaktan hiç mutlu olmadı. sonrası bilindik tartışmalar işte. nezaman ayrıldınız diye sordu. yaklaşık iki bucuk saat önce dedim. tekrar gülümsedi. sanırım kadınları mutlu etmek pek kolay değil , mutlaka kızacak , sıkılacak şeyler buluyorlar. onu üzmemek için elimden geleni yaptım. hatta kızgınlığına bile öyLesine aşıktımki , kızdığı zaman cevap vermeden öyLece onu izlerdim. galiba buda kızması için bi sebepti.

dağların arasından , okyanus göründü. varmamıza oldukça kısa bi süre kaldı. geri dönecekmisin diye sordu. sanmıyorum dedim. galiba benim için artık öldü, gülümsedim. yinede onu yanından ayırmıyosun dedi. yüzüne baktım. bavul dedi , ceset kadar ağır. küçük bi kahkaha attı sonra. toparladım. gülümsedim. sahile gelmiştik. burda inebilirim , beni bıraktığını için teşekkür ederim dedim. sorun deil dostum , ama kafanı boşalttığında yinede evine dönmelisin. onu yalnız bırakma , devamlı söyLenirler ama , daima birbirimize muhtacızdır. teşekkür ettim ve arabadan indim. bavulumu alıp deniz kenarına doğru yürüdüm.

bavulu yere koyup , bir süre oturdum yanında. güneşin batmasına bir saat falan vardı. havaya akşam üstü rengi hakimdi. dizlerimin üstüne doğruldum , bavulu açmak için bavula doğru uzandım. o sırada siren sesleri duyulmaya başladı. polis arabaları sahil yolunda durdular. içlerinden bir grup polis , ellerinde silahlarla bana doğru koşmaya başladılar. gülümsedim. sonra karımı gördüm polis arabasından çıkarken. kahkahalar atmaya başladım. polisler yanıma doğru koşuyordu. karımsa bana silah çekti , beni öldürmek istedi diye haykırıyordu arkalarından. polisler , kelepçeler. bir an tüm sesler kesildi kulağımda. çevremde polisler konuşuyordu , karım bir yandan bağırıyordu. etrafta insanlar. ama duymuyordum ben.

Polis tutanağı ;
Sanık Levin kara , okyanus sahilinde yakalanarak , tutuklandı. Sanığın yanında bulunan bavulun içinden yüzlerce yassı taş çıktı. karısının şikayeti üzerine mahkemeye intikal edecek olayda sanığın yargılanma sebebi , karısına sözlü şiddette bulunmak ve silah çekmektir. tutuklama sonrası sanığın ifadesi aynen şu şekildedir ;

belkide çocuk olmayı özledim. amacım kesinlikle kimseye zarar vermek değildi. hatta silahı çekmemdeki amaç , tamamen kendimi vurmaktı. vuramadım. karım silahı ona çektiğimi zannetsede , kimi zaman ona dokunamayacak kadar çok seviyorum onu. böyLe bişey aklımın ucundan bile geçmedi. belkide çocuk olmayı özledim. o devamlı , bir türlü büyüyemediğimi söyler dururdu. doğru. büyümek istemedim. ben televizyon bile izlemem. izlemem çünkü , büyümüş insanların dünyayı getirdiği bu anlamsız hali görmek istemem. büyümek istemem çünkü , büyüyen insanları bu denli kemiren bir sistemin parçası olmak istemem. karımı seviyorum , hep sevdim. ama aslında o benim bu azla yetinir halimden hiç hoşlanmadı galiba. küçük bir çiftliğimiz , bi evimiz , yeteri kadar paramız var. ama o , büyükleri kışkırtan onca şeye yenik düştü , görmek istedi. ben onun o halini bile sevdim. ona nasıl zarar verebilirmki. belkide çocuk olmak istedim. onun hayatını mahfettiğimi düşünüp kendimi vurmak istedim. vuramadım. sonra okyanusa gidip , taş sektirmek istedim. kendimi öldüremeyince , ona sen benim için öldün dedim. sanırım sözlü şiddet diye adlandırdığınız şey buydu. bir düşünürseniz , bununda nekadar çocukca olduğunu görürsünüz. çaresizlik. suçum çocukluk yapmaktır. bilerek kimseyi üzmedim. hatta üzülmem gereken bir çok anda , fedakarlık yapıp onu sevmeye devam ettim. galiba sevmek böyLe birşey. varsa bunun bi karşılığı , cezamı çekmeye hazırım.

yaLnızLığım.!.

2010-03-01T02:42:00.003+02:00

hiçliğin ortasına bir yalnızlık inşa etmişler.
güneş , yüzyıllar boyunca her doğup battığında ,
yalnızlığın gölgesi , hiçliğin üzerinde dönüp durmuş.
ne bir taşa takılmış , ne de başka bir yalnızlığa.
ademden sebeplimidir bilinmez ,
yüzyıllardan habersiz bir gün ,
başka yalnızlıklar inşa edilmeye başlanmış bizim yalnızlığın yanına.
güneş alınmaz tabi bu duruma ,
devam eder hergün doğup batmaya.
fakat değişen birşey vardır.
gölgeler artmıştır.
ve gölgeler , güneşin bu hareketliliği içinde,
zaman zaman birbirleri üstünden geçmek zorunda kalmışlar.
hatta inşa edilen yalnızlıklar , birbirlerinin gün ışığını kesmer olmuş.
bir deprem yaratmamış tanrı yada bir tufan!
hiç bir peygamber el atmamış bu duruma!
hiç bir bilge bu çarpık imara söz söyLememiş!

derken bizim yalnızlığın içinden bir sıradanlık çıkar ve şöyLe söyLer ;
hiçbir yalnızlık , bir başka yalnızlığın yanında yalnızlığı anlatmaz.
kimseyle konuşmuyor dahi olsanız,
kalabalık bir coğrafyada yaşıyor olmanız,
sizin adına yalnızlık dediğiniz şeyin üstüne,
başka yalnızlıkların gölgelerini düşürecektir.
yani yalnızlık,
ışıklar söndüğünde eşyalarında kaybolmasıdır.
oysa şehrin ışıkları söndüğünde,
insanlar hala oradadır.
ve ben,

yalnızlığımda hiçbir eşya istemiyorum yanımda.
işte benim yalnızlığım tam olarak böyLedir.

Havuz.!.

2010-02-10T02:48:00.000+02:00

"en güzel yalnızlık , seninle olanı."

ağızda bıraktığı tat , küçükken oynadığımız nefes tutma oyunları gibi. bu defa nefesimi tutarak , çocuklara seni nekadar sevdiğimi ispatlayacağım. sen yokken hiçbir an'a tanık olmamayı istiyor gibi , nefesimi tutarak , geçen zamanı yaşanmamış sayacağım.

belkide bir çocuk havuzunda boğularak ölen ilk yetişkin olurum.
ben yaptığım çocuklukla kalırım,

sende oyuncak bir ördeğe adımı verirsin.

yaLnızlık aşkı.!.

2010-02-03T21:09:00.002+02:00

bir bekleyenim yada beklediğim biri yoktu o gün aslında. sanki akLımda bir fiLm karesi , bir aşk tamlaması yapmak üzere koştum istasyona. trenin sesi , kalabalığın sesine karışmaya başlarken , o eski binanın koca kapılarından içeri adım attım. oysa ben treni bile beklemiyordum öncesinde. birilerine bekliyo gözükmeye çalışıp , kendimi bir film karesinde hayal ediyordum alt tarafı. tren durduktan sonra ilk vagona atLadım ve son vagona doğru trenin içinde koşmaya başladım. gördüğüm herkeze "bugün hayat herzamankinden daha güzel , gülümseyin" diyor , sonundada gülücüklerimi esirgemiyordum. vagon aralarında , dışarıya doğru sarkıp , sırıtarak "bugün hayatın en güzel günü , yarın dahada güzel olacak" diye haykırıyordum.

son vagonunda sonuna geldikten sonra , atLadım trenden. ayakkabılarımı çıkarıp , kalabalığın içinde koşmaya başladım. dağa kanatlarını sürterek uçan bir kuş gibi , kollarım açık , insanlara dokunarak koşuyordum. insanlar azalıyordu yavaş yavaş , ben koşmaya devam ediyordum. ve beklemediğim onu gördüm karşımda. devrik bir cümle kurmuş gibi gözüksemde , o an gördüğümü karşılayacak en düzgün cümle buydu aslında. beklemediğim o. siyah saçLarı , asfLat dünya'ya bir tepki gibiydi. hayal edebileceğiniz en normal kıyafetLeri giymesine karşın , neredeyse kanatları gözüküyordu. bir kaç metre ilerde , bankta , sanki hiçkimseyi beklemiyor gibi ve sanki hiçbir yere gitmeyecek gibi oturuyordu.

yanına doğru koştum. karşısında dikildim. bana baktı. "bugün hayatın en güzel günü ve şimdi nedenini çok iyi anlıyorum" dedim. gülümsedi. "gitmeye hazırmısın" diye sordu. istasyondaki o eski kocaman saat durdu. insanlar durdu. bulutlar durdu. kuşlar durdu. tüm sesler kesildi. gökyüzü , sanki biri heycanla bir hediye paketini açıyormuş gibi yırtıldı. bir el uzandı göğsüme doğru. parmağınla kalbime dokundu. sarsıldım. her sarsıntıda , sanki başka bir dünyaya gidip geliyordum. her sarsıntıda , saniyelikte olsa gökyüzünde , yıldızların arasında buluyordum kendimi. fakat canım yanıyordu. yardım et diye bağırmaya başladım. kollarını açtı. saniyelik sarsıntılara rağmen , ona doğru ilerledim. kollarımı açtım ve kendimi bıraktım.

10.06.2010 // Yerel Bir Gazete
dün öğlen saatlerinde evinde ölü bulunan Levin Kara isimli 25 yaşındaki gencin , intihar notu bulundu.
yalnız yaşayan ve aslında hiçbir sorununun olmadığı söylenen genci intihara sürükleyen neydi ?
ailesi ve arkadaşLarı büyük bir üzüntü içinde.

- Bugün hayatın en güzel günü , yarın dahada güzel olacak.
fakat hergün dün kadar yalnız.
yalnızlıktan kastım tek başıma görüyor olmam değil ,
gördüklerimi göremiyor olmanız.
yani benim yalnızlığım sizLersiniz.
sizleri düşünmeden daha mutlu olabileceksem ,
mutluluk için ölmek pekte saçma olmayacaktır.
neye inandığım bana kalsın.
asfalt karası saçLarıyla gelecektir ölüm.
bende muhtemelen onu kucaklayacağım.
beni ararsanız ,
bir diğer istasyonda inmiş olacağım.
kimsenin olmadığı yerde,
belkide gerçek evimde.

sevgiyle kalın.

zEkoRizMa.!.

2010-02-02T00:57:00.002+02:00

insanlar gökkuşağına , gökkuşağı yağmura aşık.

oyun.!.

2010-01-24T22:22:00.001+02:00

çocukluğumu hatırlıyorumda. ozamanlar dedemle birlikte İtalya'nın Aosta şehrinde yaşıyordum. annemle babam hakkında , beni bırakıp gitmiş olmaları dışında hiç birşey bilmiyorum. sanırım öğrenmekte istemedim. hayatımda olmamaları beni hiçbir zaman üzmedi. dedemin evi , yani benimde büyüdüğüm yer Dora Baltea nehrinin kıyısına yakın , ufak bir çiftlikten ibaretti. oynayacak oyuncağım olmadı belki ama böyLesine güzel biryerde yaşamış olmaktan herzaman keyif aldım ve hiç sıkılmadım. dedem hayvancılıkla uğraşırdı. bunu bi iş olarak değilde , sanki arkadaşları ile zaman geçiriyormuş gibi yapardı. hayvanlarına özenle bakar , onlarla bol bol konuşur ilgilenirdi. benide oldukça severdi. onun yanında olduğum için oldukça mutluydu.

size ozamanlardan kalma bi oyunumu anlatmak istiyorum. tüm zamanımı ormanda ve nehir kenarında geçirirdim. çiftliğie yakın bi ağaç evim vardı. dedemle beraber yapmıştık. kimi zaman korsan olurdum tepesinde , kimi zaman bir süper kahraman. ama benim en sevdiğim oyun bulutlardı. çimenlere uzanıp , bulutlara şekiller vermek. hepimiz yapmışızdır bunu vakti zamanında. belki hala bile yapanlar vardır. bi bakıma oldukça eğLenceli bişeydir. fakat bende kalıcı bir etki yarattı sanırım. ozamanlar saniyelik , tavşanlar , kaplumbağalar , ucaklar ve insanlara dönüşürdü bulutlar. hayal gücümün yettiğince birşeylere benzetirdim onları. algıda seçiçilik gibi bi durum olsa gerek bu. nihayetinde onlar sadece buluttu. insan bulutların öyLe şekilsiz olmasına katlanamıyor olsa gerek ki , durmadan birşeylere benzetir durur.

yapabileceğim çok şey olmaması yüzünden olsa gerek , oldukça fazla oynardım bu oyunu. büyümeye başladıkça farkettimki sadece bulutları değil , artık gördüğüm garip şekilli ağaçları , taşları , nehirdeki köpükleri , herşeyi farklı şekillere sokmaya çalışır oldum. üstelik bunlar bulutlara göre daha kalıcı olduklarından , bir süre sonra canlandırdığım şekli ile kalmaya başladılar. en güzeli , nehirden su içmeye çalışan karacaydı. ağaçtı nihayetinde ama ben artık onu bi ağaç olarak görmüyordum. yengeç taşlar vardı yine nehrin kenarında. nezaman oraya baksam , taşları değil yengeçleri görüyordum. sanki başka bir hayat canlanmıştı yaşadığım bu yerde. yani artık sadece ağaçlar ve taşlar yoktu. bir sürü insan , bir sürü hayvan , bir sürü farklı şekil çıkmıştı ortaya.

17 yaşımın ortalarında , bir ağustos sabahı , her sabah beni uyandıran dedem , bu defa uyanmadı. öğle saatlerine yakın uyandığımda , dedemin beni uyandırmamış olmasına şaşırıp odasına doğru ilerledim. o sanki hiç gitmeyecek biri gibiydi. ben ölene kadar hayatımda kalacak biri. dedemin odasına girdiğimde , o yatağında uzanıyordu. cildi fazlasıyla beyazlamış , yanakları çökmüş. ben , ben o günden beri dilsizim. çünkü benim oyunum , o gün benden çok şey götürdü. yaşadığım korku ile alışkanlığım birleştiğinde , dedemin yatağı bir canavara dönüştü. olduğum yere çöktüm. odanın duvarları birden mağara duvarlarına benzemeye başladı. dedem canavarın ağzında , evlat kurtar beni diye haykırıyordu. öyLesine korkmuştum ki , öyLesine tutulmuştumki. bağırmak istedim , çıkmadı sesim. oysa öyLesine güçlü bir şekilde , yardım edin diye bağırıordumki. ama çıkmıyordu sesim. duyamıyordum kendimi. tüm gücümü toplayıp odanın dışına attım kendimi. toprak yolda , nereye gideceğimi bilmez bi şekilde koşuyordum. yolda ağaçLar sanki üzerime eğilen devlere dönüşüyordu. gözümde gri bi sis , koşuyordum. kaçıyordum.

o günden sonra bir daha dedemi görmedim. çiftliğe bir daha hiç gitmedim. şimdi Fransanın , Briançon şehrinde, şehrin biraz dışında , ormanın içinde ufak bir kulubede yaşıyorum. dedem gibi , hayvancılık yapmaya başladım. ama küçük oyunum , hiç peşimi bırakmadı. dışarı çıkmakta , insan içine karışmakta zorlanıorum. artık insanlarda şekil değiştirmeye başladı gözümde. şehre inip kalabalığın içine karıştığımda , bana dev dalgalar üzerime doğru geliyormuş gibi görünüyor. insanlar , korkunç balıklara dönüşüyor bu denizde. koşarak uzaklaşıyorum aralarından. bu yüzdendir , kimileri benden deli diye bahsediyor sanırım şehirde. geceleri hala dışarıya çıkmıyorum. çok sevdiğim ormanın içinde dolaşamıyorum.

eskiden bulutlara bakıp saniyelik hayaller görürdüm.
şimdi saniyelik gerçeklerle mutlu olmaya çalışıyorum.
çünkü bir kaç saniye sonra değişecek tüm gerçekler biliyorum.

Ludo.

arrivederci...

Doğum Günü.!.

2010-01-23T00:01:00.001+02:00

Büyüdük ama adam olamadık.
hayatından en memnun olan insanlardan biriyim bu yüzden.
seLametLe =)

aŞk.!.

2010-01-12T03:04:00.000+02:00

bir şehri yerle bir etmek ,
o şehri sonunda bir vadiye çevirebileceksede,
içinde insanlar var.
acı çekecekler.

ve akıllarda vadinin yeşilliği değil ,
korkunç hikayesi kalacaktır.

ve her gelen sorgulayacaktır neden diye.
günahlarla anılan bir amacın ,
araç kadar değeri kalmayacaktır.

oysa bize öğretilen aşkın sınır tanımadığı değilmidir.
peki aşk , böyLesine bir bencilliği kabul etmekmidir gerçekten ?

Gezegen Sen.!.

2010-01-11T03:40:00.003+02:00

Araştırma "Gezegen Sen"
02:00 - 11 ocak 2023

bugün duyguları görüntülemenin yolunu buldum. belki paylaşmak için erken fakat , büyük ölçüde doğruluğu ispatlandı. bana deli diyebilirsiniz ama uzun süredir aklınızı çok karıştırabilecek , sizi gerçekten heycanlandıracak şeyLer üzerinde çalışmaktaydım. uzun yıllardır duyguların görülebilir olduğuna inanmaktayım. görülebilirden kastım kesinlikle mimiklerimiz ve vücut dilimizi kullanmamız değil. ben duyguları muhtemel bir perdeye yansıtmaktan bahsediyorum. perde dediğime bakmayın , hala heycanlıyım. anlatmak istediğim şey , sizi duygularınızın içinde gezdirmeye çalışıyo olmamdı. biliyorum şimdiden nasıl diye sorgulamaya başladınız içinizden. size burda bunun formülünü paylaşacak değilim , fakat temelinde ne olduğunun özetini ve sonuclarını açıklayacağım. lafı çok uzatmadan 8 ocak 2023 tarihinde yaptığım ilk testin raporunu paylaşıyorum.

04:20 - 8 ocak 2023 - Denek Sayısı 1. Deneme 1.

kendi icadım olan makineye bağlanmak için hazırlıklarımı tamamladım. sonuçLarının ne olacağını henüz bilemiyorum. amacım duygulardan içinde gezilebilir bir dünya yaratmak. Tüm Beyin değerleri normal. beynin sağ bölümüne -ki bilirsiniz duygusal olan bölüm sağ bölümdür- yerleştirdiğim , iletken kabloları makineye bağladım. makine bir dakikadan geriye doğru saymaya başladı. zaman dolduğunda çalışacak ve yarım saat içinde kendi kendini kapatacak. herhangi bir aksilik olmassa yarım saat sonra size deneyimlerimi paylaşacağım.

05.10 - 8 ocak 2023 - Denek Sayısı 1. Test Sonucu.

Tanrım! testten çıkalı yaklaşık 15 dakika oluyor ve ben hala ağlıyorum. test başarılı fakat sonuçları tehlikeli. Kendime itiraf edemediğim şeylerin şekillendiğini , renklendiğini görmem , hayır bu yanılsama olamaz. Nasıl anLatılır bilemiyorum. buna alışmak zamanımı alacak. almamalı. heycanımı yitirmedim , aksine bunu tekrar denemek istiyorum. fakat yıkıcı olmasından korkuyorum.

sayaç sürenin sonuna geldiğinde , önce küçük bir acı hissettim. sonra labaratuarım , duvarlar , makineler sanki akmaya başladı. sonra duvarların açılan kısımlarından içeriye güçlü bir karanlık sızdı. korktum , gözLerimi kapadım. bir kaç saniye sonra , bir rüzgar hissettim yüzümde. gözLerimi açtığımda ağaçların seyrek olduğu , sonsuz bir vadideydim. çıplaktan öte , sanki şeffaftım. elimi gökyüzüne doğru kaldırdım , hem elimi gördüm , hem gökyüzünü. tanrım. yüzleri olan ağaçlar gördüm. ayağımın altında çimenler vardı. bir kaç adım attım. fakat sanki yere dokunmadan yürüyor gibiydim. oysa çimenler eziliyordu , görüyordum. güneş hangi yöne dönersem oraya kayıyor gibiydi. rüzgar konuşarak esiyordu. kulağımda çocukluk seslerim. ağlama anne. bir dal dokundu omzuma. döndüm. bir ağaç toprağa deyiyordu neredeyse. ağacın gözleri bana bakıyordu. ben kendimi duyuyordum. anne , ağlama. kokrtum. koşmaya başladım. koşuyordum ama olduğum yerde. sonra içinde her rengi barındıran boyalardan yapılma bir örümcek ağına takılır gibi yırtıyordum gördüğüm gerçekliği. resim karmakarışık oluyor. birden elimde toplandı bütün görüntüler. siyah bir fonda , ben. elimde hayatım. sıktım. suyunu çıkardım. bir rüzgar esti arkamdan , düşürdü beni. sanki bir su birikintisine düştüm. boğuluyordum.

işte o an makine durdu. karanlık , labaratuarıma dönüştü yavaş yavaş. hızlı bir şekilde resmi çizilmiş gibi. başardım. görüneblir duygular içinde dolandım. dünya ve duygular bir bütün oldular. ben içinde dolandım. şimdi biraz dinlenmeliyim. gördüğüm ve dokunduğum kötü şeylerin dışında , iyi şeylerde oldu. aklımın neye benzediğini azda olsa keşfettim bugün.

03.44 - 9 ocak 2023 - Denek Sayısı 2. Deneme 2.

Bu deneyimi seninde tatmanı istiyorum bugün. evet , bunu birlikte yapmalıyız. yıllardır tanıyorum seni. aynı yalnızlıkta buluşmamız olasımı bilemiyorum. fakat seni kendi yalnızlığımın içinde ağırlamak istiyorum. makine ve biz hazırız. bağlantı durumu aktif. değerler normal. geri sayım başladı.

04.32 - 9 ocak 2023 - Denek Sayısı 2. Test Sonucu.

sen. başka bir gezegeni keşfetmek gibi. içinde insanların yaşayıpta zaman içinde yok olduğu. sonunda ıssız kalmış. şehirleriyle , coğrafyasıyla.

tekrar aynı acı ve karanlıkla kapadım gözlerimi. vadiye döndüm.rüzgarı hissettim ve açtım gözümü. ışık vurdu. elimi güneşe doğru kaldırdım. fakat demiştimya , yarı şeffaf bir durum vardı ortada. yetmedi. yoksun diye korktum bir an. şeffaf elin uzandı arkamdan omzuma doğru. biliyordumki sana sarılabileceğim tek yer , insanların gerçeklik olarak kabul etmeyeceği bu yerdi. döndüm arkamı. öyLe şeffaftınki , ardındaki manzara sanki kalbinden yansıyor gibi görünüyordu. konuşmaya yeltenmeden , sesim ben daha bişey söyLemeden duyuldu gökyüzünden doğru. dokunabilirmiyim diye sordum. gözlerinde , gün doğumunda bir gemi battı sanki. ama sen gemi değil denizdin. bense batıyordum sana doğru. dudaklarına doğru yaklaştığımda kök salmaya başladık toprağa. gitme diyordun. gitmem sesi kırmızı rengiyle kulağına deydi. zaman hızlandı , günler dakikalık geçiyor gibiydi seni öptükçe. saniyesinde gündüz , saniyesinde gece. ben düşünüyordum , dünya şekil değiştiriyordu. yüzüne her dokunduğumda , yanaklarından düşen her anlam , köklerimizi suluyordu. ve biliyordum ardımda bir orman , alev alev yanıyordu. etrafımızı dumanlar sardı ama durmadık. biliyorsunki aslında durmadık. hayatımızdaki insanlar birer hayalet gibi geziniyordu etrafımızda , görüyorduk ama aldırmıyorduk. çünkü "an" bizimdi. bizim işimiz an'larlaydı. doya doya günah çıkarırken , toprak devamlı mahsül veriyordu. ağaçlar çiçekler , günlerin dakikalık hareketi gibi , büyüyüp ölüyordu. anlık. sana dokunmak , bir gezegeni keşfetmekti. bilinmeyenleri sana kalmış pandora hikayeleri. pink floyd şarkısı gibiydin , ayın karanlık yüzü. gerçekliğin bu kısmında şahidimiz olmadan şehveti paylaşıyorduk. martılar bulutları taşıyordu üstümüzden. gitme diyordun. oysa ben zaten gitmiyordum.

makine durdu. hayatlarımıza döndük. göz göze geldik. bize bıraktığı en güzel şey , birbirimize baktığımızda artık konuşmadan birbirimizi anlamamız oldu. konuşmadan. en ölümcül günahların , hazlar olmadığını öğrendik.

Araştırma "Gezegen Sen"
03:26 - 12 ocak 2023

işte sonuçlar bunlar. yıllarımı verdiğim bu araştırma sonunda beni başka bir boyuta taşıdı. hayallerden çok , gerçeklerin nekadar acı verdiğini anladım. belki raporumdan bu sonucu çıkaramayacaksınız , ama anlatamayacağım şeyler yaşadım. ve biz bir karar verdik , gerçeklikten uzaklaşabileceğimiz her an mutlu olabileceğimizi anladık. o yüzden keşfimi şimdilik sizlerle paylaşmaktan vazgeçiyorum. biliyorumki siz insanlar , bunu benim gördüğüm gibi göremeyeceksiniz.

olurda bir gün bu rapor bulunur , günyüzüne çıkarsa , biz zaten çoktan duyguların canlandığı bir hayalde ölmüş olacağız. gerçekliğiniz size kalsın.

makine ve biz hazırız.
bağlantı durumu aktif.
değerler normal.
geri sayım başladı.
dönmemek üzere.
hoşçakalın...

.!.

2010-01-04T14:50:00.000+02:00

sen artık beni düşünmeden mutlu ol.

ben tükendim.

Twitter Adam.!.

2009-12-30T01:54:00.001+02:00

yeni twitter linkim , resimli olaraktan hemen yan tarafa ekLenmiştir.
yeni bir marvel karakteri gibiyim.
Twitter Adam.

bu arada gülmek serbest , maksadım odur.

durak.!.

2009-12-29T21:27:00.000+02:00

hangimiz bekledi ,
hangimiz gelmedi.
ikimiz üzüldük.
seferi iptal edilmiş bir güzergahta ,
içinde otlar bitmiş bir durak kaldım ben.
sendin gelmeyen bana göre ,
sanki o yüzden inşa edildim bu kara kaldırıma.
gelmedin.
geçmiyor kimse buradan ,
bu yüzdendir yollar öyLesine yeni hala.
hani olurya , gelirsin belki.
ama gelmiyorsun.
içimde uyuyor geceler ,
üşümeden sabahı bekliyorum.
hala geçmiyorsun.
ayaklanıp gidemiyorum.
dile gelip sövemiyorum.
sendin gelmeyen bana göre.
sanki o yüzden inşa edildim bu kara kaldırıma.
gelmedin.
sana şehir ışıkları bol seferler düştü yaşanacak.
bana ay vurdu bir gece.
en son düştüğümü hatırlıyorum.
kalkamıyorum.
gelmiyorsun.

2076.!.

2009-12-28T04:04:00.003+02:00

14 Mayıs 2076

günler git gide birbirine benzemeye başladı. zaten farklılık adına yapabileceğimiz tek şey , devriye aracı ile Ross buzlasının arta kalanının üzerinde turlamak oluyor.

23 Mayıs 2076

Rus arkadaşımız Fyodor ve İspanyol arkadaşımız Horado , bugün iki senelik araştırma gezisinin ardından merkeze döndüler. artık dünyada bizden başka kimsenin kalmadığından emin gibiyiz.

Not : ~~üzücü.~~

24 Mayıs 2076

defterimin bir gün mucize gibi görünsede bulunma ihtimaline karşı ve zaman içinde yıpranması , bazı sayfalarının yok olması ihtimaline karşı günlüğümde rutin hale gelmiş açıklamayı ve geçmiş bilgileri özet olarak terkar yazıyorum ; 2063'te , temelinde HKYO virüsünün yarattığı , sonrasında mutasyon sonucu daha ölümcül bir hal alan KIBB virüsünün yayılımı sonucu insanlar ölmeye başladı. tahminlerimize göre yaklaşık iki ay içinde dünya nüfusunun 2/3'ünün hayatları sona erdi. kutuplarda virüs devamlılığını sürdüremediği için , biz yani kısa sürede bunun farkına varanlar , 25 temmuz 2063 tarihinde antartikaya geldik. Ross buzlası üzerindeki belkide pek kimsenin bilmediği küçük bir araştırma merkezine yerleştik. burada dünya ile iletişim kurmadan ve bu alandan çıkmadan altı sene geçirdik. besin ihtiyacımızı genel olarak deniz ürünlerinden ve araştırma merkezindeki depodan sağladık. geldiğimizde onyedi kişiydik fakat şu an aramızdan sadece altı kişi hayatta. geçirdiğimiz bu zor altı seneden sonra , düzenli olarak dünyanın diğer böLgelerine araştırma gezileri yapmaya başladık. virüsün kendi kendine neredeyse yok olduğunu farkettik. geride başkalarınında kalmış olabileceği umudu ile uzunca bir süredir düzenli olarak kıtaları dolaşıyoruz. altı kişilik ekibimiz sırasıyla , Rus arkadaşımız Fyodor ( Mimar ) , İspanyol arkadaşımız Horado ( Bilim Adamı ) , Yunan bayan arkadaşımız Dasha ( Bilim Adamı ) , Türk olarak ben yani Levin ( Doktor ) , Mısırlı bayan arkadaşımız Khepri ( Arkeolog ) ve Çinli bayan arkadaşımız Mulan ( Arkeolog ).

27 Mayıs 2076

Fyodor ve Horado da döndükten sonra bugün toplanıp araştırma gezisi hakkında konuştuk. neredeyse yüzde yüz eminizki geride kimse kalmadı. ~~üzücü~~. son zamanlarda bu kelimeyi çok tekrarlamaya başladım. şükürler olsunki aramızda herhangi bir anlaşmazlık oluşmadı. biyolojik olarak hiç bir sorunumuz yok , fakat bu yaşam tarzı bizleri biraz sıkılmaya ve depresyona itiyor.

2 Haziran 2076

bugün toplanıp elimizdeki eski gazeteleri tekrardan okuduk. eski video görüntülerinden dünya bu hale gelmeden önceki bazı şeyleri izledik. aslında hepimizin düşündüğü fakat birbiriyle paylaşmadığı birşey var. biz muhtemelen geriye kalan son insanlarız. buda demek oluyorki , kalabalıklaşmak , tekrardan devam etmek bizim elimizde. birşeylerden emin olmadan kimse bu konuda konuşmak istemedi.

6 Haziran 2076

iki gün önce , hani insan ırkını devam ettirme konusu vardıya , onu açtım diğer arkadaşlarıma. dediğim gibi herkezin aklından bunun geçtiğini gördüm. artık geride kimselerin kalmadığından emin gibiyiz. virüste kendini yok etmiş durumda. heycanlı olmamız gerekirken aksine hepimizde bir durgunluk vardı. bu durgunluğun sebebi sanırım dört gün önce tekrardan okuduğumuz ve izlediğimiz eski yazılar ve görüntüler. şu an bu durumda olmamızın sebebide aslında biz insanlarız. kendi yarattığımız şeyler zaman içinde hep karşımıza çıkıp bizi yok etti. insan ırkı hakkında edebiyat yapacak durumda değilim. özet olarak , sanırım dünyayı tekrardan bu hale getirmek nekadar doğru olur diye düşünmeye başladık.

23 Haziran 2076

Bugün büyük bir gün. bugün karar günü. bu yazıyı gün sonunda değil , arkaşlarımla beraber oturduğum bu öğlen saatlerinde yazıyorum. onlarla beraber. herkezin ortak düşüncesi ve tecrübesi sonucu verdiğimiz kararı açıklayıp , günlüğüme bugün , yani 23 haziran 2076 tarihinde yazmaya son veriyorum.

Bizler birer Adem , Havva Yada herneye inanıyorsanız
onlar gibi bir başlancıç olmamaya karar verdik.
bizLer yaratma şansımız olan insanlığı ,
daha var olmadan kurtarmaya karar verdik.
Sorumlu tutulabileceğimiz her türlü geleceği başLatmamaya karar verdik.
bizLer , yani geride kalanlar ;

daha yaşanır bir dünya için ürememeye karar verdik.

Fyodor , Horado , Dasha , Levin , Khepri , Mulan.

akŞam sefası.!.

2009-12-28T01:04:00.000+02:00

akŞam sefası.
sevgili Baileys , muhterem kakaolu kek ve pink fLoyd - puLse konseri.

hayatın tadı coca cola derler bide. külliyen yalan. haydi bakalım.

poker.!.

2009-12-19T18:21:00.004+02:00

pokere az cok ilgim var. arada fasulyelerle falan oynariz arkada$larla.

bugun car$ida dolanirken gordum bunu , tutuldum resmen. pek $irin gozukuyordu.

minik bi poker seti , canta $eklinde. pek beyendim hemen aldim.

bide langirt aldim kendime , annem onu nereye kaldirdi bilemiorum resmini cekemedim.
oda minik bi$ey. bu cantadan biraz daha buyuk sanirim.

Baarma @ Amsterdam.!.

2009-12-17T16:40:00.000+02:00

bir arkadasim geldi dun hollandaya. amsterdamda bulu$tuk. resim cekme konusunda iyi deilimdir. simdi cektigim resimlere baktim. souktan olsa gerek hepsi pek bi titrek cikmis. sifirin altinda bi souk vardi. hatta sabah saatlerine dogru kar basladi , su an heryer bembeyaz. ben yinede dun cektigim resimLerden bazilarini , en azindan en duzgun olanlarini payla$ayim.

Baarma @ hoLLanto

2009-12-15T16:29:00.006+02:00

hollanda / Almere / bizim mahalle and the civarlari

zEkoRizMa.!.

2009-12-04T17:48:00.001+02:00

''Gecen zaman'' beklentileri degersizle$tiriyor.
Oysa her$ey ''$imdi'' olsa , nekadar mutlu oluruz.
sonuc olarak ''Oysa'' ile ba$layan umutlarimiz olsada
''Gecen zaman''in ''Ke$ke''Lerinde bougulup gitmeye mahkumuzdur.

zEkoRizMa.!.

2009-12-04T03:59:00.002+02:00

aLi$ilan degil , hatirLanan oLmak.
bence butun mesele bu.

@ the moment.!.

2009-12-03T03:46:00.002+02:00

an'Lar kuralsiz.
duygularin kuralsiz takildigi zaman dilimleri.
saniyelik aldatmalar , saniyelik ihtiraslar.
$evk , anLarda parLar.
zevk , anLarin ilahisi.
an'Lar ,
sorgulanmasi yasak vakitlerimiz,
hayattan aldigimiz izinler.
ahlaki degerlerin degersiz oldugu zaman dilimleri.
insanin kendini mutlu hissettigi ,
ve cekinmeden , kural tanimadan buna izin verdigi.
an'Lar ,
pi$manligin olmadigi,
egoLarimizin tatmin senfonisi.
kendimize ayirdigimiz ozgur zaman dilimleri.
bazen konu$arak ,
bazen dokunarak.
anlatilamayacak kadar masum,
gorunecek kadar edepsiz.
sorgulanmayacak kadar kisa.
an'Lar,
mutlulugu farklilikta yakaladigimiz,
cesaretimizin vizesi.
bazen kimseye anlatilamicak sirlarimizi sakLar.
an'Lar.
anilarin en guzellerini sakLayan,
pandora kiyafetleri...

bayram piLavı.!.

2009-11-27T09:04:00.002+02:00

ben öyLe dini bütün bir insan değilim. bayram seyran kutlamam. fakat bir pilav hastası olarak bayram pilavlarını kaçırmam. sırf bayram pilavı yicem diye uyumadım dün gece. sabah 8de , ilk pilav çıkan köye doğru yol aldım. köy ortamı seven bir insan olarak pilav dışında , orda bulunmakta ayrıca zevkli. havada şahane bugün. deniz durgun. vardık köye. oturduk masaya. tepsiyle pilav geldi önüme. arkadaşım ve iki yaşlı amca vardı masada , sonra bir kaç arkadaş daha geldiler. oturduk tepsilerin önüne. kaşık kaşık , doya doya yedik. şimdi eve geldim. artık gönül rahatlığı ile uyuyabilirim. bence bayram pilavı dünyanın en güzel şeylerinden biridir temalı bu yazımın sonuna gelmiş bulunuyorum. haydi selametLe.

yoLcuLuk.!.

2009-11-27T00:31:00.001+02:00

pazar sabahı istanbul'a gidiyorum. salı sabahıda , hollanda'ya doğru yol alıcam. mecburiyetim olmasa kılımı bile kıpırdatmak istemiyorum. köyümü bırakmak istemiyorum. toplam 24 gün kalıcam hollandada. şimdiden sıkılmaya başladım. gez toz diyenler oLacaktır. karış karış gezdim zamanında. istemiyorum artık. köy insanıyım ben. hatta buyrun ; beni köyümün yağmurlarında yıkasınlar yahu.

yazdan kaLma resimLer.!.

2009-11-18T04:12:00.002+02:00

Kanyon Gezisi ( Kastamonu - ilişi )

Zirve Gezisi ( Kastamonu - Yaralıgöz Dağı )

Zrive Gezisi ( Kastamonu - ilişi )

( en sağdaki yarı çıplak and the gözlüklü ruhöküzü'dür )

ArkadaşLarla yüyürken

all you need is Love.!.

2009-11-17T00:31:00.002+02:00

bir insanı, gözleri için sevebilirsiniz .
bir insanı, elleri için sevebilirsiniz.
bir insanı, saçları için sevebilirsiniz.
bir insanı, ülker antep fıstıklı çikolata seviyor diye sevebilirsiniz.
bir insanı, çok güzel güldüğünü düşündüğünüz için sevebilirsiniz.
bir insanı, insanlar hakkında düşündükleri için sevebilirsiniz.
bir insanı, dinlediği müzikler için sevebilirsiniz.
bir insanı, izlediği filmler için sevebilirsiniz.
bir insanı, yumurta sevdiği için sevebilirsiniz.
bir insanı, yürüyüşü yüzünden sevebilirsiniz.
bir insanı, ailesine olan sevgisini gördüğünüz için sevebilirsiniz.
bir insanı, saygı duyulacak bir aileye sahip olduğu için sevebilirsiniz.
bir insanı, onu koruyabilecek bir abisi olduğu için sevebilirsiniz.
bir insanı, yeşili çok sevdiği için sevebilirsiniz.
bir insanı, sizin sevdiğiniz hayatı seviyor diye sevebilirsiniz.
bir insanı, kırıldığınız şeyler ortak diye sevebilirsiniz.
bir insanı, arada sessiz kaldığı için sevebilirsiniz.
bir insanı, kaygısızlar dizisini sevdiği için sevebilirsiniz.
bir insanı, bizimkiler dizisi samimiyetinde bulduğunuz için sevebilirsiniz.

bir insanda bunların hepsini bulmak sizi daha çok sevindiriyor.
sizinle olmasa bile.
arada sesini duymak ,
arada bi kaç satır yazışmak.
bu sahip olmaktan daha yoğun bir haz.

hep diyorumya , sevin birilerini.
birilerinin sizi sevmesine gerek duymayın.
sizi sevmiyorlar yada sizinle değiller diye düşman olmayın.
sadece sevin.

umutsuzLar.!.

2009-11-13T03:42:00.000+02:00

raylardan yalnızlık geçti ,
dumanları şehri süsledi.
kayıp bir masal kitabından ,
kayıp insancıklar.
dumanı görünce sokaklara taştılar.
kül kaplı topraklardan yola çıkan süvariler,
geride kalan insanları toplamak için şehre daldılar.
mazgallardan çığlıklar akarken ,
arta kalan umutlar tutuşup kül oluyordu.
bir meşalelin ucunda ,
bir şehir dolusu ceset parlıyordu.

süvariler ,
vazgeçilmiş umutlardı.

kayıp bir masal kitabından ,
kayıp insancıklar.
aslında kendi mezarlarını , yine kendileri kazdılar.

Sana MasaL.!.

2009-11-10T02:50:00.001+02:00

koştum. hemde deliler gibi koştum. o sokağa vardığımda nedense durma ihtiyacı hissettim. hava kararalı en fazla bir saat olmuştu. sokak lambaları henüz kendi sıcaklıklarına yeni ulaşmıştı. kimsecikler yoktu etrafta. sokağa doğru ilerledim. ilerlemesine ilerledim , fakat bir yandan duyduğum kibrit kutusunu doldurmaz korku , ben ilerledikçe git gide büyümeye başladı.

binaların arasında kalmış , dar , karanlık bir sokak burası. binaların duvarlarından başka bir şey yok görünürde. caddedeki sokak ışıkları artık geldiğim yere kadar sızamıyorlar. oldukça karanlık olmaya başladı. gözüm alışıyor bi yandan. sessizliği daima bozan , karanlık odaların daimi sesleri. çıtırtılar. kimi zaman çıtırdılar geliyor kulağıma. gözlerim biraz daha alışmaya başladı. görebiliyorum duvarları. binaların arasından gökyüzüne doğru bakınca yıldızlar görünüyor. hava açmış. koşmaya başladığımda oldukça bulutluydu. ilerliyorum. avuçlarım terliyor biraz. biraz gerilmeye başladım galiba. ama devam etmek zorunda hissediyorum kendimi. ediyorumda. öyle garipki , sokak sanki sonsuza doğru ilerliyor.

ilerde bi ışık belirdi. el feneri gibi. hareketli ve bana doğru ilerliyor. geriye dönemem. dönmemeliyim. sırtımı hemen sağımdaki duvara yasladım. çömeldim yere doğru. ışık bana doğru gelmeye devam ediyor. avuçlarımdan resmen sular boşalıyor. korkuyorum. korkuyorum ama bekliyorumda. ayak sesleri duyulmaya başladı. biri bana doğru geliyor. bu açık. peki kim bu. neden koşuyor bana doğru. geldiğim yöne doğru kafamı çeviriyorum. aklıma bambaşka şeyler getirmeye çalışıyorum. hani odanı boyadığımız gün. evet onu düşünüyorum. yakın zamanda mutlu geçirdiğim bir an. kamerada hala görüntülerimiz var. kendimden bile gizlermişcesine izliyorum arada. ne güzeldin sen.

ışık gözümü aldı bir an. bir el omzuma doğru dokundu. kafamlı kaldırıp baktım , fakat yüzüme doğru tutulan fener yüzünden hiçbirşey göremiyorum. benimle gel dedi kalınca bir ses. yaşıda vardı sanki oldukça. erkekti. siz kimsiniz dedim. benimle gelmelisin dedi. ben önden o arkadan yürümeye başladık. kimsiniz diye sordum bir kez daha. arkama dönüp bakıyordum fakat lanet olası ışık yüzünden hiçbirşey göremiyordum. soru sorma dedi , yürümeye devam et. bu bi dağ yolunda yürümek gibi değil. öyLeki , sonsuza kadar uzanan ki binanın arasında sonsuza kadar süren bi sokak gibi. iki yanımdada duvarlar. korkuyorum. biraz olsun hayatta olduğumu hissetmek için gökyüzüne baktım. fakat lanet olası yıldızlarda artık görünmüyordu. gökyüzü görünmüyordu.

bir süre yürüdükten sonra, içten içe sanki sokağın bitmekte olduğunu hissettim. az kaldı dedi arkamdaki ses. neye az kaldı dedim. cevaplamadı. birden sokak son buldu. karşımda yine yukarı doğru uzanan bir duvar. ve bir kapı. arkamdan kapıya doğru bi el uzandı. kapıya dokundu. kapı aralanırken , gözLerimi kesermişcesine bir ışık hüzmesi gördüm. kapadım gözlerimi. ilerle dedi arkamdaki ses. gözlerimi açtım. kapı sonuna kadar açılmıştı. küçük , oda gibi biryer. duvarlarda meşlaleler. ve eski tahta merdivenler yukarıya doğru , döne döne uzanan. nerdeym ben dedim. çok yaklaştık bir kaç dakika daha yolumuz kaldı dedi. merdivenlerden çıkmaya başladık.

merdivenlerden çıkabildiğimiz kadar yukarı çıktık. sonunda bir kapı daha. biz kapıya yaklaşır yaklaşmaz kapı açıldı. büyük sayılabilecek bir oda. tuhaf olan , boşluk olmaksızın kapılarla sarmalanmış bir oda olması. yani duvarlar gözükmüyor. art arda sıralanmış kapılar. ortada iki eski koltuk. içeriye doğru adım attım. tavandan sarkan kocaman , eski bir aviza. belki yüzlerce mum yanıyor üstünde. otur dedi ses. ona doğru döndüm. korktum. korktum çünkü onu görebilecek kadar ışık mevcuttu odada. fakat ben yüzünü hala göremiyordum. sanki karanlık bir bulut kümesi yerleşmiş gibiydi yüzüne. arada gözleri beliriyor , tekrar kayboluyor.

kimsin sen dedim. güldü. otur dedi. neden burdayım, kimsin sen diye bağırdım. otur dedi sadece. koltuğa oturdum. oda karşıma oturdu. yüzüne bakamıyordum , yeterince ürkütüyordu beni. hatırlamıyorsun dedi. düşündüm. neyi hatırlamam gerektiğini zaten bilmiyordum. hatırladığım tek şeyde sokağa girmeden önce deliler gibi koşmuştum. hatta uzunca bir süre koşmuştum galiba.

evet dedi , sanki düşüncelerimi okur gibi. oldukça uzun bir süre koştun. fakat hatırlıyormusun neden koştuğunu ? ellerim üşüdü. duraksadım. korktum birden. çünkü neden koştuğumu hatırlayamıyordum. hani korktuğunuzda , o ilk saniyede buz keserya bedeniniz. düşünceleriniz donarya. kalbiniz hızlanır , içiniz sızlarya. aynen öyle oldu.

benim görevim , ruhları toplamaktır dedi adam. insanlar ölürler ve öldüklerinde bedenden çıkan ruh , durumun bilincinde olmadığı için , bilinçsiz bir şekilde kaçmaya başlar bulunduğu yerden. benim görevim , bu ruhları bulup , onlara olan biteni anlatmaktır.

konuşamadım. daha doğrusu sanırım konuşmayı unuttum. aklımdan milyonlarca şey geçiyordu. fakat sanki dilim yoktu , bağıramıyordum bile. şimdi sırası değil dedi adam. konuşman gerekmiyor zaten. sadece dinle. öldün benim küçük dostum. hatırlıyormusun düşündüklerini , ben elimde fener sana doğru koşarken. o kızı hatırlıyorsun değilmi. öyLesine güzel bir aşk besliyordunki ona , samimiyetinizi lekelemekek için , doğrusu onun bu saflığına kıyamadığın için , sabah o uyurken ayrıldın evden. sonrasını hatırlıyormusun ?

konuşamıyordum hala. gözLerimden yaşlar sızıyordu. bakamıyordum hiçbiryere. ölmüş olamazdım. ölmüş olmam mümkün değildi sanki. ölmüş bile olsam , içinde bulunduğum durum , hiçte önceden düşündüğüm gibi değildi. zihnimi zorluyordum fakat çıkamıyordum işin içinden. ne olmuştu ben evden ayrılınca ?

imkansız olduğunu biliyordun dedi adam. beraber olamayacaktınız. bir sürü sebebiniz vardı. seviyordunuz birbirinizi. gülümsedi. sen bilmiyordun belki ama ben biliyorum. oda seviyordu seni. söyLememezdi sadece. çünkü oda farkındaydı durumun. senin durumunun. kapalıydı gözlerin. seni düşündü ve söyLemedi. hatırlamaman normal , buraya gelenler genellikle hatırlamazlar bazı şeyleri. umutsuzdun küçük dostum. kırgınlığın sevginden öteye taşmıştı o an. sen sadece , evden çıktın ve yürüdün. ve o kaza gerçekleşti.

ilginç bir şekilde bir an kabul ettim olanları. merakım , korkum son buldu. peki dedim. evet diyebildim. konuşabildim. burdan sonra beni nereye götüreceğin hiç önemli değil dedim. sadece bilmek istiyorum. neyi dedi adam. kaza dedim , kazadan sonra , muhtemelen uyanmıştır o an. ne hissetti ? sadece bunu bilmek istiyorum. gülümsedi adam. sen gerçekten sevdin evlat. ve öyle güzel sevdinki , o senden uzak durmak zorunda bile olsa , bu aşka dokunabildi bir an.

- oda birazdan burada olur. bence ne hissettiğini ona sorarsan , daha iyi olur.

evLiLik.!.

2009-11-07T00:32:00.000+02:00

akşam arkadaşlarla beraberdim. sorun şuki onlar evli. sorun evli olmaları değil. benim evli olmamamdı galiba. öyLesine mutlu mesut iki çift vardıki karşımda. bi yandan çocuklar kendi hallerinde oynuyolar falan. eşler öylesine mutlular. mutlaka problemler vardır ama mutlu olmayı başarabiliyolar. okey oynuyolardı bende yanlarında oturdum. sanırım aradığım şey bu. hali hazırda zaten huzurluyum , sakinim. evlenmeliyim artık. çocuğum falan olmalı. yeterince fingirdedim , artık buna bi son vermek lazım. lazımda , kolay değil birini bulmak. bu hayata katlanabilecek birini bulmak. neyse...

değişmeyen tek şey , herşey.!.

2009-11-06T02:21:00.003+02:00

Yeşil , hani sevdiğin.!.

2009-10-29T22:31:00.000+02:00

sen şehir oldun ,
sana bakınca kalablık görüyorum artık.
sana bakınca sokaklarda kaybolacak gibi.
adresin var ,
yolum uzun.
gelemiyorum.
sen yalnızlık oldun benim için,
oysa ben çok kalabalıktım kendimle.
sen şehir oldun ,
ben tüm çıkmazlarına tanık oldum.
acıyor biraz.
sen göremiyorsun beni,
kalabalıklar var aramızda.
aramızda asfalt uzaklıklar.
sana yeşil renklerden sesleniyorum.
hani aslında görmek istediğin.
neresi önemli değil aslında ama ,
sana imkansızlığından sesleniyorum.
umulmadık bir durak olmayı kabul ederek.
şehirsiz bir coğrafyadan.
şimdi değil ama ,
bir gün dön...

RadioSyon.!.

2009-10-28T01:21:00.000+02:00

pek sevgili blog radyomuz RadioSyon tekrar yayında.

akLımda.!.

2009-10-25T02:15:00.000+03:00

yalnız başına odada otururken , sinirlendi birden. "nerden geldi bu şimdi" diye mırıldandı. ayağa kalktı. etrafına bakındı. yaptığı şey , etrafına bakınırken aklından geçirdiği şey değildi eminim. çünkü terettüt bile etmedi atladı camdan. komik olan , "nerden geldi bu şimdi" dediği şeyin gözle görülür bişey olmamasıydı.

bilemedim. neden atlayacağım o camdan bir gün bilemedim. gelen şeyi göremediğimin farkındayım. ama bu gelmediği anlamına gelmiyor sanırım. yıllardır kaçıyorum. birinden kaçıyorum. boşuna aklınızda canlandırmaya çalışmayın. çünkü bu biri , benim aklımda can bulmuş biri. kendimi hangi şehre , hangi odaya kitlediysem olmadı. daha doğrusu olmayacak biliyorum. çünkü biliyorumki , ben gitmeden gideceğim yere , sen orda olacaksın. çünkü ben herşeyi seninle yapmak istiyordum. komik olan , senden kaçmayı bile seninle yapacak olmam.

şimdi söyle bana. bu nasıl bir çıkmazdır. aldığım nefesi bile sana devretmeye gönüllüyken , senin eksik diye tabir ettiğin şey nedir tam olarak ? açıkça içim burkuluyor. kötü olan , şimdiye alıştım , gelecek için acı çekiyorum. açıkcası yarını bile seninle düşünüyorum.

...yalnız başına odada otururken , sinirlendi birden. "nerden geldi bu şimdi" diye mırıldandı. ayağa kalktı. etrafına bakındı. yaptığı şey , etrafına bakınırken aklından geçirdiği şey değildi eminim. çünkü terettüt bile etmedi atladı camdan.

düştüğünü gören olmadı. yalnızdı.

Ada.!.

2009-10-21T23:50:00.000+03:00

bileyimki denizlerle çevrili olsun. biraz büyükçe olsun ama kimseler yaşamasın üstünde. yemyeşil ormanlarla , bir kaç kocaman dağla bezenmiş olsun. sahilinde bembeyaz kumlar. kış olmasın hiç. ilkbahar ayarında olsun hep. haritada yeri olmasın. sadece davet edebildiklerim bulabilsin burayı. onlarıda edersem tabi. bana bi ada verin , söz veriyorum asla geri dönmicem. derdimden değil , keyfimden istiyorum.

hayatım.!.

2009-10-20T00:09:00.001+03:00

benim en sevdiğim şeylerden biri , ötesinde bir kara parçası görmeyeceğiniz denizdir. dünyanın bir sınırı varmış gibi. ve öyle görkemliki , sınırlarn ötesini görebiliyormuş gibi. denize doğru oturur , hayata arkanızı dönersiniz. tüm o yollar , evler , arabalar , hayatınızın bir parçası olmuş şeyler arkanızda kalır. portakal bahçesine bakan bir pencere gibi. dahada güzeldir. denizin kendi sesi vardır. sahilde taşlarla sevişir dalgalar , açıklarda rüzgara dokunur sakarcıklar. hayatı bir defter olarak kabul edersek , yaşadıklarımız ilk sayfadır karaladığımız. deniz henüz yazı yazmadığımız kısma benzer. yeni bişeyler yazmak için teşviktir deniz. rahatlamadır. ben boğazı sevmem. denizde olsa içinden akan , karşısını görebildiğiniz bir yerdir. sırtınızı hayata verip bakamassınız doya doya. kimisi için vardır ayrı bi güzelliği. ama sınırını göremediğimiz bi denize bakmak , beni daha çok heycanlandırır.

deniz , hayatın ters yüz edilmiş hali gibidir bence. denizde , suyun altındadır yaşam. ve güneş , yaşamın olmadığı üst kısma vurur sadece. yemyeşil bir vadiye açılan pencere gibi.

kimi zaman , kahvemi hazırlayıp , balkondan izlerim denizi. nezaman dışarı çıksam , önce deniz kenarına gider. kendimi yeniler , öyle giderim gideceğim yere. üzerine yağmur yağdımı , bir örtü gibi gözükür. kimi zaman öyLesine pürüssüz olurki deniz , gökyüzünden ayırt edemessiniz. ve ayaklarınızı suya soktuğunuzda , sanki gökyüzünde yürürmüş gibi hissedersiniz.

ben sahile gidip , denizi seyrederek saatlerini geçirebilen insanlardanım. yüzümü yıkamaktan daha önemlidir sabah kalktığımda denize bakmak. çoktan kendine gelmiş beni , dahada kendine getiren bişey deniz. ötesinde bir kara parçası görünmeyen deniz güç demektir benim için. rüzgarını dahi hissetseniz , kendinize gelirsiniz. bence şimdi çıkın mağralarınızdan , kendinize zulmettiğinizin yarısı kadar bir deniz kenarında oturun. hayatı yaşanır kılmak için , ayaklarınızı denize sokun. taş bile sektirebilirsiniz. ve inan bana , insan asla sıkılmıyor bundan.

Express Kasa.!.

2009-10-10T15:42:00.000+03:00

express kasayım ben.
tek gecelik aşkLar akar kucağımdan ,
yalnızlığıma veririm.
nitekim hakkınıda veririm o başka.
sonunda hep gözLerimi kapar yüzLerini severim.
bir daha uğramazLar yanıma.
çünkü hiç bir beden uzanamaz yalnızlığımın kovuklarına.
sezonluk hikayeler yazarım ,
ben aşkı bulamadıkça sinirlenir aşk yaparım.
senden önce kendimden nefret etmek için.
express kasayım ben.
zaman almayacak hikayelerde
karanlık odalarda belirir,
güneş tanık olmadan bu çıplaklığa,
kaybolur giderim.
yeminlerimi yenilgilerim bozar ,
sakinliğimi çığlıklarla bozarım.
express kasayım ben.
marketlerin otobanıyım.
vardiyalı bi katilim aslına bakarsan.
zaman almayacak hikayelerde,
zevk avLarım.
senden önce kendimden nefret etmek için.
bunu ben olduğum için değil,
kendimi kandırmak için,
benimle olamadığın için yaparım.
express kasayım ben ,
kalabalıklar var oldukça,
sen bana uzanamadıkça.

Sesinle evLenebilirmiyim .?.

2009-10-07T14:39:00.004+03:00

Nirvana 3Km.!.

2009-10-07T11:07:00.000+03:00

topu topu üç eksiğim kaldı şu fani gezegende.
biri sensin , biri tost makinası , biride kettle.
bunlara sahip olduğum zaman hiç bir sıkıntı kalmıyor geriye.

.!.

2009-10-06T00:27:00.001+03:00

sanada yabancı gelmiyormu ulaşabildiklerin ..?
akLıma saplanıyorsun ,
kraL değilim çıkaramıyorum..

Köyüme Evime.!.

2009-10-05T11:38:00.000+03:00

döndüm köyüme ,
köyüme döndüm ,
dönköy dümüme ,
köydön ümedüm ,
düme düme düm ,
duma duma dum ,
kırmızı mum ,
döndüm ,
oo ye ,
dinimiz amin.

mOnOt.!.

2009-09-23T00:31:00.001+03:00

özLedim seni...

tatilden tatile.!.

2009-09-16T19:10:00.000+03:00

bayramdan sonra izmire gidiyorum. 1-2 gün izmirde kalıcam , sonrasında kuşadasına gecicem. 4-5 günde orda kalıcam. kuşadasının biraz dışında bi evimiz mevcut. sevmem oraları pek ama şu sıralar biraz daha sakindir die düşünüyorum. değişikliktir , gideyim dolanayım. verandaya kurulup vereyim alkolün gözüne.

zEkoRizMa.!.

2009-09-09T21:53:00.002+03:00

uyarıldığımızda inkar edilecek yalanlar yaşıyorsak ,
dünyadan değil kendimizden korkmalıyız.

zEkoRizMa.!.

2009-09-05T00:43:00.000+03:00

Aşk , kaplumbağanın otoyoldan geçme cesareti.

sinir.!.

2009-09-02T01:27:00.000+03:00

normal insanlar gibiyim bir kaç saattir. artık karşı koyamadığım tavırLara tepki gösteriyorum. olduğu gibi kabullenmek bana göre değil bu akşam. kendini olduğu gibi kabul edemeyen insanlardan tiksiniyorum. bugün bir arkadaşlıktan vazgeçiyorum. bugün normal insanlar gibi birine sinirleniyorum. ve anormal olduğu için bu durum bana , kişiyi hayatımdan çıkarıyorum. bugün yenik düştüm yıllardır süren huzurlu halime. bugün sinirlerim oda sıcaklığına sığmıyo. ve şeytanı kıskandıracak duygular besliyorum. yatmalıyım. uyumalıyım. yarın tekrar kendim olmalıyım.

.!.

2009-08-31T22:03:00.000+03:00

ben ,
senin hikayende sana hikayeler yazardım.
sen hikayene son verdin.
ben karanlıkta kaldım.

oku.!.

2009-08-27T03:13:00.000+03:00

pişt sana söylüyorum. sevişme bukadar hunharca. terleme boşuna.
yalnızlık unutulmazki. yada unutulmazki yalnızlığın sebebi.

pişt sana diyorum. içme bukadar. içince daha uzun sürüyo dokunuşlar.

adı unutulmazki. demiştim, çıkacaksan yine , yağmur yağdırayım.

artık yorulup iniyorum insanların üstünden.

içkiye bağlıyorum yaptığım terbiyesizlikleri.
sana bağlamaya kıyamıyorum.

lanet ediyorum bide bütün kaygan kadınlara.

tutunamıyolar bi türlü bana.

kıçımı dönüp kendi kendime konuşmaya başlıyorum.
birde alıngan oluyorlarki hiç sorma.

benimkisi yıkılan bir bina durumu deil.

sokakta gezerken , bu binaya denk gelme durumu.

sen üstüme yıkıldın bir müddet önce.

bakma belli etmedim fazLa.
hani senin yanımda olma ihtimalin vardıya , tatilde olsa.

sen gelemeyince , ben bozdum devrelerimi.
oysa nekadarda hazırdım ikna etmeye seni.

şimdi namı belirsiz içki çeşitliliğinin içine gizlendim

her farklı tat için , farklı kadınlar seçtim.
dedimya bozdum devrelerimi.

bozdun devrelerimi.
aptallık edip "bırakırmıyım bu hayatı" diye espiriler yapıyorum kendi kendime.
pişt sana söylüyorum ben.
ben bana söylüyorum yani.

terleme bukadar.

bütün terbiyesizlikler yalan.

ben seni samsundayken seviyordum.

istanbulda özLemeye başladım.

arada anlatmaya çalışmak istiyorum yeniden,
biliyorumya cevabını.
içmeye başlıyorum yeniden.
her yudumda ,
bir sürü çocuk bırakıyorum karanlık odalara.
seni tanımadan ölüp gidiyorlar.

ona üzülüyorum.

Köyün Delisi.!.

2009-08-23T23:50:00.000+03:00

1400 Metre
Kastamonu / Yaralıgöz.

o ye Bebeyim.!.

2009-08-19T03:13:00.000+03:00

Sex and drugs and rock and roll

Is all my brain and body need

Sex and drugs and rock and roll

Are very good indeed

uZanmıŞım kumsaLa.!.

2009-08-12T21:17:00.000+03:00

deniz , plaj , bira , Mozart.

Ludwig bebeyim , aldattım seni bugün...

zaman.!.

2009-08-09T03:35:00.000+03:00

dokunmadan yaşanır aşk.

dokununca kurban gibidir.

aşk ,
ölmeden önce çekingenliktir.

söyLemeye kıyamadığımız,

anlatmaya doyamayacağımız için anlatamadığımız,

ve dakikaların değerini taze tutmaya çalıştığımız andır.
aşk anlıktır.
görünmez bir yolda,
utanarak bekLemektir.

pöFf.!.

2009-08-04T20:51:00.000+03:00

iki ve üstü kişiyle yapılan her türlü eylemden sıkıldım.
yalnızlığımı özLedim.
paranında dibini gördüm içmekten.
oysa azalıyordu insanlar her yudumda.
pöfff.
şu malum uzaktan sevecek birinide bulamadım ki ,
arasın rahatlatsın arada.
bunun üstüne arayıp şakaya vuranlarıda ayrıca vurmak istiyorum.

bu dünya ne sana nede bana kalmaz
dıb tıs dıb tıs dıb tıs....

ara beni boya beni // telefon yan tarafta yazıyor.
haydi selametLe...

bu arada o dağ senin bu kanyon benim geziyorum. resimleri toparlarda bir araya getirebilirsem paylaşıcam bir ara. 1400 metredeydim en son. cuma tekrar çıkıyorum. neyse dediğim gibi , toparlayınca resimleri paylaşıcam çekinmeden...

zirve.!.

2009-07-28T21:29:00.000+03:00

arkadaşLarla topLanıp dağa çıktık dün. sağdan ikinci bendeniz olmaktayım.

kediLi baba.!.

2009-07-20T12:01:00.001+03:00

moLa.!.

2009-07-16T11:11:00.000+03:00

beni uzaktan sevecek birine hayran olmak istiyorum...